فضلى است ، بل جماعتى نگريستن را در آن كراهيت داشتهاند ، زيرا كه بدعتى است كه پس از پيغامبر - عليه السلام - احداث كردهاند . و عمامه در اين روز مستحب است .
و واثلهء اسقع روايت كرد كه پيغامبر - عليه السلام - گفت : انّ اللّه و ملائكته يصلّون على اصحاب العمائم يوم الجمعة . اى ، حق تعالى رحمت فرمايد و فريشتگان دعا گويند اصحاب عمامهها را روز آدينه . و اگر گرما بترساند ، « 214 » در فرود آوردن دستار - پيش از نماز و پس از نماز - باكى نيست ، و لكن در وقت رفتن از خانه به مسجد ، و در حال نماز ، و وقت بر رفتن امام بر منبر ، و حال خطبه [ فرود ] نيارد .
چهارم پگاه رفتن جامع ،
( 1 ) و مستحب است كه از دو فرسنگ و سه فرسنگ به جامع حاضر شود ، و پگاه آيد . و آغاز پگاه آمدن از دميدن صبح باشد كه فضل آن عظيم است . و در سعى « 215 » بايد كه خاشع و متواضع بود ، و بر نيت آن كه در مسجد تا وقت نماز معتكف شود ، و قاصد مبادرت در جواب نداى حق تعالى كه وى را سوى جمعه خوانده است ، و مسارعت در آمرزش و خشنودى او باشد .
پيغامبر - عليه السلام - فرمود : من راح إلى الجمعة في السّاعة الاولى فكأنّما قرّب بدنة ، و من راح في السّاعة الثّانية فكأنّما قرّب بقرة ، و من راح في السّاعة الثّالثة فكأنّما قرّب كبشا اقرن ، و من راح في السّاعة الرّابعة فكأنّما أهدى دجاجة ، و من راح في السّاعة الخامسة فكأنّما اهدى بيضة ، فإذا خرج الامام طويت [ 306 ] الصّحف و رفعت الاقلام و اجتمعت الملائكة عند المنبر يستمعون الذّكر ، فمن جاء بعد ذلك فانّما جاء لحقّ الصّلاة و ليس له من الفضل شيء . اى ، هر كه در ساعت اول به جامع رود چنانستى كه به نحر شترى تقرب نموده باشد ، و در ساعت دوم به ذبح گاوى ، و در سوم به نحر گوسفندى شاخ آور ، و در چهارم به ماكيانى ، و در پنجم به بيضهاى ، و چون امام بيرون آيد « 216 » صحيفههاى ثواب در نوردند ، و قلمها بردارند ، و فريشتگان نزديك منبر جمع شوند براى استماع ذكر ، و هر كه پس از آن آيد براى حق نماز آمده باشد و از ثواب پگاه رفتن چيزى نيابد . و ساعت اول تا بر آمدن خورشيد باشد ، و دوم تا ارتفاع آن ، و سوم تا گسترده شدن آفتاب بر زمين ، چنان كه قدمها سوخته شود ، و چهارم و پنجم پس از چاشتگاه فراخ « 217 » تا زوال ، و فضل آن اندك است ، و وقت زوال حق
هامش
( 214 ) بتاساند ، بيازارد .
( 215 ) سعى ، آمدن از خانه تا محل نماز ( شرح زبيدى ) .
( 216 ) يعنى به مسجد در آيد .
( 217 ) چاشتگاه فراخ ، اندك زمانى از زمان چاشت گذشته ، نزديك ظهر .