ترجمه كرده است . از سخن او مىتوان فهميد كه در آن روزگار نمىتوانستهاند افلاطون ، مؤلف فرضى را بدون اشكال بشناسند . وى افلاطونى بود با لقب « مردى كه داغ مىكند » .
نوشتههاى اصيل پزشكى افلاطون عمدتا با آثار جالينوس به دانشمندان عرب معرفى شد . قسمتى از اثر جالينوس را كه در تيمايوس به طب افلاطونى اختصاص يافته بود در ق 3 ه / 9 م با ترجمهى حنين و قسمتى ديگر با ترجمهى پسرش اسحاق به آنها معرفى شد . همچنين در كتاب في العادات جالينوس ، كه مؤلف سخنان افلاطون را از تفسير هروفيلوس بدان افزوده بود ، برخى نظريات پزشكى افلاطون در اختيار پزشكان عرب قرار گرفت ( ترجمههاى آثار جالينوس ، ش 45 ) . به احتمال زياد بعدها رازى اين اثر را تفسير كرده است ، امّا اين اثر در كتاب الفهرست ( ص 301 ، س 5 ) به صورتى نادرست به عنوان تفسير بر تفسير پلوتارك بر تيمايوس ذكر شده است . ( قس : بيرونى ، فهرست كتب الرازى ، ص 15 ، ش 107 ) . سومين نوشتهى جالينوس از اين نوع موقوف است به بحث در نظريههاى بقراط و افلاطون ، و حبيش آن را به عربى برگردانده است ( نك : ترجمههاى آثار جالينوس ، ش 46 ) .
منابع : ابن نديم ، 294 ؛ ابن ابى اصيبعه ، 1 / 23 ؛ اشتاين اشنايدر ، در :
Virchow's Archiv
، 124 / 1891 م / 295 ، 477 ؛ پوشمان / نويبورگر / پاگل ، 1 / 82 - 279 ؛ شرودر ، جالينوس در قطعاتى از تفسير تيمايوس افلاطون . . . « 1 » ؛ كراوس ، 2 / 49 - 48 ؛ والتسر ، در :
EI 2
، 1 / 234 .
آثار :
[ 118 ] 1 . [ 4906 ]
( نك : پس از اين ، ص 183 ) از جالينوس ، قسمتى به دست حنين و قسمتى به دست اسحاق بن حنين به عربى ترجمه شده : كتاب فيما ذكره افلاطون في كتابه المعروف بطماوس من علم الطب ( نك :
ترجمههاى آثار جالينوس ، ش 122 ) ؛ قطعات يونانى ، عربى ( از آثار رازى و ابن ميمون ) و لاتينى كه شرودر گرد آورده است ، همانجا ؛ همچنين نك : رازى ، الحاوى ، 1 / 88 ، 153 ، 175 ؛ 6 / 45 ؛ 9 / 67 ، 72 ؛ 10 / 303 ؛ 13 / 55 ؛ 14 / 98 ؛ 20 / 297 ، 450 ؛ مورد استفاده در مجموعهى اياصوفيه 3716 ، ( گ 122 ر ، 123 ر ) .
[ 119 ] 2 . كتاب الكىّ [ 4907 ]
دربارهى داغ كردن .
نسخه : ميلان ، آمبروزيانا
C . 154
( گ 208 ر - 206 ر ، ق 8 ه نك :
RSO
، 7 / 619 ) ؛ قس :
ونريش ، 125 ؛ همچنين « 2 » تهران ، ملك 691 ( ص 350 - 337 ) .
هامش
( 1 ) .Galeni in Platonis Timaeum commentarii Fragmenta . . . Appendicem arabicam addidit P . Kahle , Lipsiae et Berolini , 1934 .. ( 2 ) . از افزودههاى مندرج در انتهاى ج 5 .