مىآورند ، در حالى كه او اكراه دارد ، سپس ميان ركن [ 1 ] و مقام [ 2 ] با او بيعت ميكنند .
آنگاه لشكريانى از شام براى نبرد با او گسيل ميدارند ولى آنها در صحراى ميان مكه و مدينه به زمين فرو ميروند و هنگامى كه مردم اين وضع را مشاهده ميكنند آن وقت ابدال [ 3 ] شام و گروههاى مردم عراق نزد او ميروند و با وى بيعت ميكنند .
سپس مردى از قريش كه داييهاى او از قبيلهء كلب هستند پديد ميآيد و لشكريانى بسوى آنان گسيل مىشود و آن لشكريان بر آنها غلبه مىيابند و كسانى حسرت خواهند برد كه غنائم كلبيه را نبينند ، آنگاه آن مرد بتقسيم همهء آن ثروت ميپردازد و در ميان مردم بر وفق سنت پيامبر ايشان ، ص ، رفتار مىكند و اسلام در سراسر زمين مستقر مىشود و مدت هفت سال در ميان مردم ميماند و آنگاه فوت مىكند و مسلمانان بر او نماز ميخوانند . ابو داود گفته است كه برخى از هشام روايت كردهاند كه وى نه سال زندگى خواهد كرد و گروهى گفتهاند هفت سال بسر خواهد برد .
سپس ابو داود همين حديث را بنقل ابو الخليل از عبد الله بن حارث و او از ام سلمه روايت كرده است . پس بدين سان موضوع مبهم اسناد اول آشكار شده است زيرا رجال حديث آن از رجال صحيحين هستند و مورد نكوهش و عيبجويى نميباشند و برخى هم گفتهاند كه حديث مزبور بروايت قتاده از ابو الخليل است و گاه گفتهاند كه اين روايت قتاده از ابو الخليل است و قتاده مدلس است و آن را معنعن كرده است . و حديث مدلس پذيرفته نميشود جز آنكه ابو داود در فصول و ابواب مهدى بصراحت حديث را آورده است [ 4 ] .
و هم ابو داود حديثى تخريج كرده و حاكم هم از وى تبعيت نموده است بدينسان كه از طريق عمران قطان و او از قتاده و او از ابو نضره و او از ابو سعيد خدرى بروايت از پيامبر ، ص ، گفته است كه مهدى از من است ، گشاده پيشانى
هامش
[ 1 - ) ] حجر اسود ( منتهى الارب ) .
[ 2 - ) ] مقام ابراهيم در خانهء كعبه .
[ 3 - ) ] گروهى از اولياء الله كه حق تعالى عالم را بوجود ايشان قائم دارد و آن همه در عالم هفتاد شخصاند چهل در شام ميباشند و سى كس در جاهاى ديگر و اگر يكى از آنان بميرد ديگرى از مردم بجاى او مقرر شود ( غياث ) .
[ 4 - ) ] « مگر آنچه بسماع آن تصريح شده باشد با اينكه در اين حديث تصريحى دربارهء نام مهدى نيست آرى ابو داود آن را در ابواب آن آورده است » : ( ب ) و ( ك ) و ( ا ) .