توفّى في سنة . . . وسبعمائة « 1 » رحمة اللّه عليهم .
298 - مولانا صفى الدين أبو الخير مسعود بن محمد بن أبي الخير « 2 »
أستاذ العلماء ومرجع الفضلاء ومعدن الزّهد والكرامة والولاية وينبوع
هامش
( 1 ) - چنين است اين تاريخ وفات در م يعنى جاى آحاد وعشرات آن سفيد است ، وبهمين نحو بوده است نيز در ترجمهء كتاب فارسي كتاب حاضر بقلم پسر مؤلّف در نسخهء كه وى از روى آن ترجمه نموده بوده چه أو اين عبارت را اينطور ترجمه كرده : « ومتوفى شد در سال هفتصد وچيزى از هجرت » ، ولى در ق ب تاريخ وفات صاحب ترجمه « سنه ستّ وخمسين وسبعمائة » مرقوم است ، وما گمان ميكنيم كه اين تاريخ ق ب باحتمال قوى بايد سهو نسّاخ باشد چه اگر صاحب ترجمه در سنهء 756 وفات يافته بوده لازمهء آن اين ميشود كه صاحب ترجمه وپدرش روح الدّين اسحق ( ترجمهء شماره 295 ) وعمّش مجد الدّين إسماعيل ( ترجمهء شمارهء 293 ) هرسه در يك سال وفات يافته بودهاند ، واين تصادف واضح است كه في نفسه هيچ استبعادى ندارد ولى عدم نعرّض مؤلّف بذكر اين تصادف نسبة نادر يعنى وفات پدر وپسر وعمّ هرسه در يك سال آنهم سه نفرى كه مؤلّف بتصريح خود أو با هر سهء آنها معاصر ومعاشر ودوست بوده مضافا بعدم وجود اين تاريخ وفات نه در م ونه در ترجمهء فارسي كتاب بقلم پسر خود مؤلّف بي اختيار احتمال غلط بودن دو نسخهء ق ب را در ذهن خواننده توليد وبلكه جدّا تأييد مىنمايد ، واگر في الواقع اين حدس ما صحيح باشد علّت آن ظاهرا اين خواهد بود كه چون كاتب نسخه دو مرتبهء مكرّر قبل أزين ترجمهء حاضر كلمات « سنة ستّ وخمسين وسبعمائة » را در تاريخ وفات دو نفر از أعضاء همين خانوادهء قضاة فالييّن نوشته بوده ( يعنى هم در نمره 293 وهم در نمرهء 295 از تراجم ) لهذا اين رقم در ذهن أو من حيث لا يشعر منتقش ومرتكز شده بوده وباز در مرتبهء سوّم در اين ترجمهء حاضر عين اين رقم از قلمش جارى شده بوده است ، ونظاير اينگونه اشتباهات من حيث لا يشعر ناسخ ناشى از تكرّر متعدّد كلمهء بر حسّ وى مكرّر ديده شده است ،
( 2 ) - چنين است اين عنوان در ق ب ، م : مولانا صفيّ الدين أبو الخير مسعود بن محمّد بن عليّ ، - در عنوان اين ترجمه در هرسه نسخهء شد الأزار بظنّ بسيار قوى بلكه تقريبا بنحو قطع ويقين دو اشتباه بزرگ روى داده است يا از نسّاخ يا بظنّ غالب از خود مؤلّف : اشتباه أول عبارت است از اينكه نام پدر مسعود در هرسه نسخه « محمد » نوشته شده وحال آنكه در جميع مآخذى كه اسمى از صاحب ترجمه بردهاند مانند شيرازنامه هم چاپى ص 145 وهم خطّى مورّخهء 833 ص 85 الف ، ومجمل فصيح خوافى در حوادث سنوات 712 و 751 ، وكشف الظنون در عنوان كشاف ، ج 2 ص 314 س 2 ، واز همه بالاتر در ديباچهء شرح قصيدهء اشكنوانيّهء عميد الدّين بقيهء در صفحهء بعد