الدّين منها كتاب عيون التفاسير و [ كان ] يذكّر النّاس في الجامع العتيق سنين ( ورق 58 ) توفّى في سنة ستّ وعشرين وأربعمائة ، * وهو غير الخبرىّ الموصوف بغريب الوقت والنّعت « 1 » ، ثمّ قام اخوه مقامه وهو أبو بكر بن الحسين ، ثمّ ابنه أبو القاسم بن الحسن وكان حاكما متوليّا لأمر الغزاة ، ثمّ ابنه الآخر أبو سعد « 2 » بن الحسن وكان ذا منصب عال في ذاك العهد رحمة اللّه عليهم أجمعين .
59 - الشيخ أبو عبد الرحمن عبد اللّه بن جعفر الازرقانى « 3 »
هامش
- ( بقيه از صفحهء قبل )
بفاء بجاى باء موحّده وآن بلوكى است معروف در هجده فرسخى جنوب شرقي شيراز ، - در انساب سمعانى در نسبت « الخبرى » ( ورق 188 الف ) پس از تعداد جماعتى از منسوبين بخبر گويد « وامّا أبو محمّد الحسن بن الحسين بن عليّ الشيرازي فقيل له الخبرى وعرف به ولم يك خبريّا وانّما اشتهر به لصحبته ابا العبّاس الفضل بن يحيى بن إبراهيم الخبرى » ، وبدون شك مراد أزين شخص همين صاحب ترجمهء متن حاضر است منتهى نام جدّ أو بروايت سمعانى ونيز ياقوت در معجم البلدان در عنوان « خبر » وشيرازنامه ص 109 چنانكه گذشت « علىّ » بوده است بجاى « عمر » كتاب حاضر ، وقطعا روايت سمعانى بعلّت تعدّد مآخذ اصحّ است .
( 1 ) - چنين است اين جمله از ستاره تا اينجا در هرسه نسخه
( 2 ) - كذا في م وشيرازنامه ، ب ق : أبو سعيد ،
( 3 ) - چنين است در ب م بتقديم زاء معجمه بر راء مهمله ، ولى در ق بتقديم مهمله بر معجمه ، وظاهرا املاى اوّل اصحّ است چه در انساب سمعانى برحسب ترتيب ذكرى در فصل الف بعدها الزاء المعجمة در نسبت « الأزركانى » ( ورق 28 ب ) بعد از عنوان الأزرق والأزرقي وقبل از عنوان « الأزرى » شرح حال مختصرى از صاحب ترجمه ذكر كرده ونصّه : « الازركانى ، أبو [ عبد الرحمن ] عبد اللّه بن جعفر الأزركانى ذكره أبو عبد اللّه محمّد بن [ عبد ] العزيز الشيرازىّ الحافظ في تاريخ فارس وقال يروى عن شاذان والزيادآبادى روى عنه جماعة من أهل شيراز أبو بكر بن إسحاق وأبو عبد اللّه بن خفيف وأبو بكر العلّاف وأحمد بن جعفر الصّوفى وأحمد بن عبدان الحافظ ، توفّى لسبع ليال خلت من ذي الحجّة سنة احدى عشرة وثلاثمائة » ، وهمچنين است تقريبا در معجم البلدان در عنوان « ارزكان » ولى در آنجا كلمهء ارزكان بتقديم مهمله بر معجمه ضبط شده وتاريخ وفات صاحب ترجمه نيز در سنهء 314 مذكور است ، - واينكه مؤلّف در آخر اين ترجمه گويد كه عوام رباط صاحب ترجمه را كه در آنجا دفن شده « زيركان » گويند نيز قرينهء ديگرى است بر اينكه حرف اوّل اين كلمه بعد از الف زاء معجمه بوده است ، - وصاحب فارسنامهء ناصري 2 : 191 نيز بضبط قلم صريحا اين كلمه را در نسبت صاحب ترجمه « ازرقان » بتقديم معجمه بر مهمله نگاشته ولى أو اين « ازرقان » موطن صاحب ترجمه را با « زرقان » قريهء معروف واقع در پنج فرسخى شمال شرقي شيراز يكى دانسته است ، واين ظاهرا سهو واضح است از أو چه تقريبا صريح شيرازنامه است
[ بقيه در صفحهء بعد ]