البتّه جايز است كه بر پنج يا سه يا حتّى يك بار بسنده نمايد . بعد با وقار و به آرامى سر از سجده برداشته و بر روى ران چپ خويش بنشيند ، به گونهاى كه پشت پاى چپش بر روى پاى راستش قرار بگيرد . آنگاه بگويد :
« اللّهمّ اعف عنّى ، و اغفر لي ، و ارحمنى ، و اجبرنى [ يا : و أجرنى ] ، و اهدنى ، [ و ]
إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
. »
- خدايا ، از من در گذر ، و مورد مغفرت و رحمت خويش قرار ده ، و مرا بىنياز [ و يا :
اصلاح ، و يا : پاداش عنايت ] فرما ، و هدايتم نماى ، كه من به آنچه برايم از خير و خوبى نازل فرمودهاى ، نيازمندم .
البتّه مىتواند دعاى ديگرى را بخواند . و هر گاه دعا را تمام كرد ، به صورتى كه ياد آور شديم دو دستش را همراه با گفتن تكبير بالا ببرد ، و براى انجام سجده پايين بيايد ، و دعا و ذكرى را كه مشروحا بيان نموديم گفته ، و بعد با وقار بنشيند ، سپس آنچه را كه محمّد بن يعقوب كلينى از امام صادق عليه السّلام روايت نموده ، بگويد . كه فرمود : « هر گاه خواستى پس از انجام يك ركعت بپاخيزى ، بر كف دستهاى خويش تكيه بده و بگو :
« بحول اللَّه و قوّته أقوم و أقعد . »
- به دگرگون كردن و نيرو و قدرت خداوند برمىخيزم و مىنشينم .
كه علىّ عليه السّلام نيز چنين مىنمود . » « 1 » آنگاه نخست سورهء حمد و سپس سورهء
قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ
را آهسته بخواند ، و پس از فراغت از آنها به همان صورتى كه پيش از اين ياد آور شديم ، يعنى با ذلّت و عبوديّت و حضور خاطر و قلب و توجّه به اينكه در پيشگاه جلال معظّم الهى قرار دارد ، دو دستش را براى گفتن قنوت بالا ببرد .
مستحبّ است كه در قنوت « كلمات فرج » را بخواند ، و ما آن را پيش از اين ( در بحث تلقين محتضر ) ذكر نموديم ، اينك نيز يادآور مىشويم تا براى جويندگان
هامش
( 1 ) كافى ، ج 3 ، ص 338 ، روايت 10 .