براى او گوش و چشم قرار داده ، سجده نموده است . منزّه و بلند مرتبه باد خداوند ، كه بهترين آفرينندگان مىباشد .
ولى در حال خواندن آن ، تمام اعضايت با خاكسارى و تسليم و توكّل و خضوع و خشوع براى معبود سجده نكند ، گويى كه از معناى سجده خبرى ندارى ، و سخن و ادّعايت دروغ و بهتان به مولا خواهد بود . اى بيچاره ، وقتى كه عبادتت همراه با دروغ و بهتان و اهانت باشد ، چگونه نمازت درست خواهد بود ؟
ديگر اينكه : اگر در سجدهات آرامش و آسايش و شادمانىاى را كه دوست ، هنگام قرب به محبوبش دارد احساس مىكنى ، خوشا به حالت ! و گر نه سجدهات نكوهيده و فاسد ، و قلبت بيمار و دردمند است ، زيرا مىدانى كه در قرآن به صراحت آمده كه :
وَ اسْجُدْ ، وَ اقْتَرِبْ
« 1 » - و سجده و كرنش نما ، و به خدا نزديك شو .
بنا بر اين ، قرآن شريف سجده را از نشانههاى قرب عاشق به خداوند آگاه به اسرار و نهانيها قرار داده ، پس تلاش كن كه نفست قرب و نزديكى به محبوب را احساس كند ؛ زيرا محبّت خداوند - جلّ جلاله - از ثمرات قوّت شناخت جلال و بخشش و تفضّل بزرگ الهى است . چنان كه خداوند - جلّ جلاله - گروهى را كه به او معرفت دارند ، چنين ستوده و مىفرمايد :
يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ .
« 2 » - خداوند آنان را دوست مىدارد ، و ايشان نيز او را دوست مىدارند .
و در توصيف اهل نجات مىفرمايد :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ
. « 3 » - و كسانى كه ايمان آوردهاند محبّت بيشترى نسبت به خداوند دارند .
هامش
( 1 ) علق ( 96 ) ، 19 .
( 2 ) مائده ( 5 ) : 54 .
( 3 ) بقره ( 2 ) : 165 .