فصل دهم آداب معنوى طهارت از ديدگاه عقل
آنچه براى كسى كه مىخواهد با آب طهارت كند مهمّ است ، اين است كه پيش از شستن اعضاى خويش ، آنها را از چرك گناهان و نجاست عيبها تطهير كند ؛ زيرا اگر هنگام شستشوى آنها ، از تطهير باطنى آنها از آنچه كه ناخوشايند مولايش است - هم او كه مىخواهد در پيشگاه او بايستد - غفلت داشته باشد ، و در حال شستشوى اعضا با آب ، مبتلاى به غفلت و جرأت بر خداوند - جلّ جلاله - بوده و از حضور او غايب باشد ، مانند كسى است كه خدا را دست انداخته و او را استهزاء مىكند ، زيرا امر مهمّتر را فرو گذارده و سرگرم امر كم اهميّت شده ، و از تهديدى كه خداوند - جلّ جلاله - در گفتارش فرموده ، ايمن نخواهد بود ، آنجا كه مىفرمايد :
اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ ، وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
. « 1 » - خداوند آنها را استهزاء مىنمايد و در طغيان و سركشىشان رها مىكند تا سرگشته و متحيّر شوند .
آيا اين روايت را نشنيدهاى كه وقتى حضرت امام حسن بن علىّ عليه السّلام وضو مىگرفت ، رنگ صورت مباركش دگرگون مىشد ، و بندهاى بدنش به لرزه در مىآمد . در اين باره از آن حضرت پرسيده شد . آن بزرگوار فرمود : « سزاوار است كسى كه در پيشگاه خداوند صاحب عرش مىايستد ، رنگش زرد گردد ، و بندهاى بدنش به لرزه در آيد . »
هامش
( 1 ) بقره ( 2 ) : 15 .