ابن زبير مىگويد : از آن روز به بعد هرگز عمر صدايش را به گوش آن حضرت نرساند و چيزى نمىگفت مگر حضرت از او مىپرسيد . اما ابن زبير اين مطلب را در مورد پدرش ابوبكر نقل نمىكند ( ابن زبير نوه دختر ابوبكر بوده است )
و سنن ترمذى ج 5 ص 63
سنن نسائى ج 8 ص 226
البداية و النهاية ج 5 ص 50
مسند احمد ج 4 ص 4 و 6 و 227
اسد الغابه ج 2 ص 79 و ج 4 ص 207 و ج 5 ص 32
تاريخ مدينه ج 2 ص 147
الدر المنثور ج 6 ص 83 و 84
حق خدا و رسولش را در سوره حجرات فراموش مى كنند . . . اما حق ابوبكر را فراموش نمى كنند ! !
ميزان الاعتدال ج 4 ص 124
نصر الله بن محمد حداد . . . از ابو امامه نقل مىكند : روزى ابوبكر بر سر عمر داد كشيد ، عمر ناراحت شد و با عصبانيت رفت ، ابوبكر لباس او را كشيد و از او عذرخواهى و طلب حلاليت كرد ، اما عمر توجهى نكررد و در خانه را برويش بست . پيامبر صلى الله عليه ( وآله ) و سلم بخاطر ابوبكر ناراحت شد . عمر پس از نماز ظهر نزد حضرت آمد ، حضرت از او روى گرداند ، عمر از هر طرف آمد ، حضرت رويش را برگرداند ، عمر با ديدن اين منظره لرزيد و به گريه افتاد .
يك بار قراءت سوره حجرات پرده از كار ابوبكر و عمر و بخارى و مقلدين او بر مىدارد ! !
- قرآن سوره حجرات آيات 1 تا 18
بسم الله الرحمن الرحيم
يا أيها الذين ءامنوا لا تقدموا بين يدى الله ورسوله واتقوا الله إن الله سميع عليم ( 1 ) يا أيها الذين ءامنوا لا ترفعوا أصواتكم فوق صوت النبى ولا تجهروا له بالقول كجهر بعضكم لبعض أن تحبط أعمالكم وأنتم لا تشعرون ( 2 ) إن الذين يغضون أصواتهم عند رسول الله أولئك الذين امتحن الله