ترجمه :
راه حل ششم :
انجام افعال مشكوكه به حكم اخبار من بلغ
سپس مىفرمايد :
اگر منشأ احتمال وجوب ( مثلا دعاء عند الهلال ) ، خبرى ضعيف ( و يا فتواى چند فقيه ) باشد نيازى به اخبار احتياط ( در راه حل پنجم ) و دشوارى اثبات اين مطلب كه امر به احتياط براى استحباب شرعى ( امر مولوى استحبابى ) و نه ارشاد عقلى ، نمىباشد .
به دليل ورود برخى اخبار به مستحب بودن انجام آنچه در آن ، احتمال ثواب مىرود مثل صحيحهء هشام بن سالم به نقل از كتاب محاسن از امام صادق عليه السّلام كه مىفرمايد :
كسى كه برسد به او از نبى صلّى اللّه عليه و آله چيزى از ثواب ، پس انجام دهد آن را اجر و ثواب آن براى اوست ، اگرچه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آن را نفرموده باشد و پس از نقل مثل اين خبر از بحار مىگويد : اين خبر ( و امثال آن از اخبار من بلغ ) از مشهوراتى است كه عامّه و خاصّه آن را روايت كردهاند .
پاسخ شيخ به يك اشكال مقدّر
اين است كه مراد از شىء در ( عبارت شىء من الثواب ) به قرينه ضمير ( ه ) در فعمله و به قرينهء اضافه ( كلمهء ) اجر به آن ، همان فعلى است كه مشتمل بر ثواب است ( مثل دعا عند الهلال ) و در كتاب « عدّة الداعى » از مرحوم كلينى روايت كرده از ائمه عليهم السّلام كه كسى كه برسد به او چيزى از خير ، پس عمل كند به آن خير ، آن مقدار از ثواب كه به او رسيده ( مثلا اگر فلان نماز را بخوانى چهل بار ثواب مىبرى ) ، براى او خواهد بود . اگرچه امر چنان كه به او رسيده است نباشد .
و روايت نموده سيد رحمه اللّه مثل اين حديث را در كتاب « الاقبال » از امام صادق جز اينكه در پايان نوشته است كان له ذلك .
و اخبار رسيده در اين باب فراوان است جز اينكه آنچه ما گفتيم دلالتش واضحتر است از آنچه در اينجا آمده است . اگر ( استفاده از اخبار من بلغ ) مورد ايراد واقع شود به اينكه :
1 - ثبوت ثواب ، دلالت نمىكند بر امر مولوى استحبابى ( و لذا به درد ما نحن فيه نمىخورد و معمّا به حال خود باقى است ) .
2 - و ديگر اينكه در مطالب قبلى پيرامون اوامر احتياط ، گفته شد كه قصد قربت در آن فعلى اخذ شده كه مأمور به اين اخبار من بلغ است ( مثل واجبات معلومه ، مستحبات معلومه و توصليات مشكوكة ) .