باب در كسى كه اجابت دعايش به تأخير افتد
( 1 ) 1 - از احمد بن محمد بن أبى نصر گويد : به ابى الحسن ( امام رضاع ) گفتم : قربانت ، راستى من از چند سال است حاجتى از خدا خواستم و از تأخير اجابتش در دلم نگرانى افتاده است ، فرمود : اى احمد ! مبادا شيطان را بر خود راه دهى تا تو را به نوميدى كشاند ، راستى امام باقر ( ع ) بارها مىفرمود : مؤمن از خدا حاجتى خواهد و شتاب در اجابتش نشود ، براى محبوبيت آواز او ( به درگاه خدا ) سپس فرمود : به خدا سوگند خدا هر چه از اين دنيا را كه مؤمنان بخواهند به تأخير اندازد ، براى آنها بهتر است از آنچه زود بدانها عطا كند و اين دنيا چه چيز است ؟ به راستى امام باقر ( ع ) بارها مىفرمود : براى مؤمن شايسته است كه دعايش در حال فراوانى نعمت و آسايش به همان نحو باشد كه در حال تنگى و سختى است و چون به او عطا شود سست نگردد ، تو از دعا خسته مشو كه دعا مقامى دارد نزد خدا ، ( بس بزرگ ) بر تو باد كه شكيبا باشى و روزى حلال بجوئى و صلهء رحم كنى و مبادا با مردم يكروئى و اظهار دشمنى كنى زيرا ما خاندانى هستيم كه صله دهيم به هر كه از ما ببرد و ترك ما را كند و نيكى كنيم به هر كه به ما بدى كند و به خدا در اين كار سرانجام خوشى بينيم ، راستى نعمت خواره در اين دنيا هر گاه هر چه درخواست كند ، به او بدهند ، به همان قناعت نكند و دنبال جز آنچه خواسته برود و آن را هم بخواهد و نعمت خدا در چشم او خوار