به علاوه وعده خدا اعم از اين است كه عين مطلوب را عطا كند يا بهتر از آن را در دنيا و يا آخرت .
« و تستعيذ منها »
در برخى نسخه است كه براى آن آمرزش خواهد و بنا بر اين نسخه هم پناه بردن لازمش پشيمانى و توبه است و گفته شده كه استعاذه كنايه از همان توبه است ، و اين حديث دلالت دارد كه دعا بدون شرائط محجوب است چنانچه نماز بىطهارت نادرست است . و از جمله شرائط دعا توبه است از همه گناهان و تصميم بر ترك گناه و اين شرط صلاح بنده است و عنايت خدا كه از راه تأديب اجابت دعا را گرو توبه از گناه نموده است تا نيتش خالص گردد و خودش را پاك كند از گناهان تيرهكنندهء دل و خويش را در گروه بندگان خالص در آورد و گر نه بيايد كه بسا دعاء دشمن خدا زودتر به اجابت رسد از دعاى دوستش براى آنكه خدا آواز او را دوست دارد و آواز دشمن را بد دارد .
« وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ »
در مجمع البيان گفته : يعنى هر چه از مال خود را در راه خير صرف كنيد ، خداوند سبحانه عوض و جانشين آن را به شماها مىدهد در دنيا به فزودن نعمت و در آخرت به ثواب جنت .
از كلينى است كه : يعنى هر چه صدقه دهيد در راه خير عوض آن را در دنيا به شما بدهد يا براى آخرت شما ذخيره كند . از مجلسى ( ره ) - پاكى كسب به اين است كه از راه حلال باشد و مقصود حلال بودن هر آنچه است كه در خوراك و پوشاك صرف كند ، و يا مطلق آنچه به دست آورد و مال خود شمارد و اين روشنتر است . از مجلسى ( ره ) - من گويم : بسا توهّم شود كه ميان اين حديث و حديثى كه در بارهء اثوب بودن دعاى نهانى گذشت منافات است و جواب از آن به دو وجه ممكن است :
1 - اجتماع در اجابت مؤثر است گرچه ثوابش كمتر است .