حقى دارد مانند حق او بدان .
و فرمود : در رغبت ، هر دو دست را بگشائى و باطن آنها را بنمائى ، و در رهبت ، هر دو دست را بگشائى و پشت آنها را عيان دارى ، و در تضرع ، انگشت سبابهء راست را به راست و چپ بجنبانى ، و در تبتّل ، انگشت سبابهء چپ را بجنبانى و به آرامى آن را به بالا و پائين ببرى و بياورى ، و ابتهال اين است كه هر دو دست و هر دو ذراع را به سوى آسمان فراز دارى . ابتهال وقتى است كه موجبات گريه فراهم شده است .
( 1 ) 5 - از ابى بصير ، گويد : از امام صادق ( ع ) از دعا كردن و بلند كردن دو دست پرسيدم .
در پاسخ فرمود : بر چهار وجه باشد : اما براى پناه بردن به خدا ، باطن دو كف را به سوى قبله كنى ، و در دعاى براى طلب رزق ، دو كف بگشائى و باطن آنها را به سوى آسمان بدارى ، و اما در تبتّل و توجه به خدا ، با انگشت سبّابه اشاره كنى ، و اما در حال ابتهال ، دو دست را فراز دارى تا از سر آنها را در گذرانى ، و دعاى تضرع و زارى اين است كه انگشت سبّابه را در برابر رويت بجنبانى و آن دعاى خيفه و هراس است .
( 2 ) 6 - از محمد بن مسلم ، گويد : از امام باقر ( ع ) پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 75 سوره مؤمنون ) : « كوچكى نكردند براى پروردگار خود و به درگاهش زارى نكردند » فرمود : استكانه همان خضوع است ، و تضرع بلند كردن هر دو دست و زارى با آنها .
( 3 ) 7 - از محمد بن مسلم و زراره ، گويند : گفتيم : به امام
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 53
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٣