امير المؤمنين ( ع ) فرموده است : يعنى او را خوب بيان كن و كلماتش را روشن ادا كن و چون شعر ، پست سرِ هم و به شتاب مخوانش و چون ريگ پراكنده مسازش ولى دلهاى سخت خود را با آن به هراس اندازيد و نبايد كه همّت يكى از شماها اين باشد كه سوره را پايان دهد .
( 1 ) 2 - امام صادق ( ع ) فرمود :
قرآن براى ناليدن و اندوه نازل شده ، آن را با صوت حزين بخوانيد .
( 2 ) 3 - از امام صادق ( ع ) كه : رسول خدا ( ص ) فرمود :
قرآن را با لحنها و آوازهاى عرب بخوانيد و از لحنِ بدكاران و اهل گناهان كبيره دورى كنيد زيرا كه پس از من مردمانى آيند كه قرآن را چون خوانندگى و نوحهخوانى و رهبان مآبى در حنجره بچرخانند و از گلوگاه آنان نگذرد ، دلشان وارونه است ، و دل هر كه از آنها خوشش آيد هم وارونه است .
( 3 ) 4 - على بن محمد نوفلى باز گفته است كه : من از آوازخوانى نزد أبو الحسن ( ع ) نام بردم ، فرمود : على بن الحسين ( ع ) قرآن را چنان به آواز مىخواند كه بسا گذرنده به او مىگذشت و از خوش آوازى او خود را از دست مىداد و بىهوش مىشد ، و راستى اگر امام از آواز خوش قرآن خواندن چيزى اظهار دارد مردم بخاطر خوبى و خوشى آن تحمل آن نكنند ، گفتم : رسول خدا ( ص ) كه با مردم نماز مىخواند آواز خود را به خواندن قرآن بلند مىكرد ؟
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 429
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٢٩