رهنمود و دلم را رام تصديق به خود ساخت ، از تو امن و ايمان خواستارم .
( 1 ) 35 - از امام صادق ( ع ) كه مردى نزد امير المؤمنين ( ع ) آمد و گفت : يا امير المؤمنين ! من مالى دارم كه ارث بردهام و يك درهمش را ( مثلا يك ريال ) در طاعت خدا عز و جل صرف نكردم سپس مالى هم خود به دست آوردم و يك درهمش را در راه طاعت خدا عز و جل خرج نكردم ، به من دعائى بياموز كه جايگزين شود آنچه را از دستم رفته و به وسيلهء آن هر چه را كردم و مىكنم آمرزيده شود ، فرمود : بگو : گفت : چه بگويم يا امير المؤمنين ؟ فرمود : بگو : آنچه را من مىگويم : « اى نور من در هر تاريكى و اى وسيلهء آرامشم در هر هراس و اى اميدم در هر گرفتارى و اى مورد اعتمادم در هر سختى و اى راه نمايم در هر گمراهى ، توئى رهنمائى رهنمايان قطع شود ، زيرا رهنمائى تو قطع نمىشود و گمراه نشود كسى كه تواش رهنمائى ، تو به من نعمت دادى و شايان و فراوانش كردى و تو به من روزى دادى و بسيارش كردى و به من خوراك دادى ، خوراك خوب دادى و به من عطا دادى ، عطاى كامل دادى بىآنكه من سزاوار آن باشم در برابر كارى كه كردم ولى تو آن را بىسابقه آغاز نمودى براى كرم وجود خودت و به وسيلهء كرم تو بر نافرمانيهاى تو نيروى گرفتم و به وسيلهء روزى تو بر كارى كه مايهء خشم تو است نيرومند شدم و عمرم را در آنچه تو دوست ندارى گذاراندم و فانى كردم و دليرى من بر تو و ارتكاب آنچه تو بر من غدقن كرده بودى و ورود در آنچه تو بر من حرام كردى تو را باز نداشت از اينكه باز هم فضل خود را به من عطا كنى و بردبارى تو در بارهء من و باز گرد فضل تو بر من
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 373
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٧٣