( 1 ) روزى ده از روزىخورها ، بس است مرا آنكه پيوسته بس بوده مرا از آغاز هرگز ، بس است مرا خدا كه نيست شايستهء پرستشى جز او ، بر او توكّل دارم و او است پروردگار عرش بزرگ .
و فرمود ( ع ) : چون از نماز واجب برگذشتى بگو : خشنودم به خدا كه پروردگار باشد و به محمد كه پيغمبر باشد و به اسلام كه دينم باشد و به قرآن كه كتاب مذهبم باشد و به فلان و فلان كه امامم باشند ( نام ائمه را برد ) ، بار خدايا ولى تو فلان ( نام امام زمان را برد ) او را نگهدار از برابرش و دنبال سرش و از سمت راست و از سمت چپش و از بالاى سر و زير پايش و عمرش را دراز دار و او را به امر خود بگمار و يارىكنندهء دينت دار و به او بنما آنچه را دوست دارد و آنچه مايهء روشنى چشم او است در بارهء خودش و نژادش و در بارهء خاندانش و مالش و در بارهء شيعيانش و در بارهء دشمنانش و بنما بدانها از وى آنچه را كه در حذر شوند و بنما به او در بارهء آنان آنچه دوست دارد و مايهء چشم روشنى او است و شفابخش سينههاى ما و سينههاى مردم با ايمان را .
فرمود : چون پيغمبر ( ص ) از نمازش فارغ مىشد مىگفت : بار خدايا بيامرز برايم آنچه پيش كردم و آنچه پس انداختم و آنچه نهان كردم و آنچه عيان ساختم و بيامرز اسرافم را در بارهء خودم و آنچه را كه تو بدان از خود من هم داناترى ، بار خدايا تو پيش دارى و تو پس اندازى و نيست شايستهء پرستشى جز تو به حق علم غيبت و توانائيت بر همه خلقت تا زندگى را براى بهتر دانى مرا زندهدار و چون وفاتم را بهتر دانى جانم را بگير ، بار خدايا من از تو خواستارم ترس از تو را در نهان و عيان و سخن حق را در حال خشم و خشنودى و ميانه روى در زندگى را در حال فقر و توانگرى و از تو خواهم نعمتى فنا ناپذير
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 241
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٤١