دوست دارد و خشنود شود .
و بعد از نمازِ بامداد پيش از سخن گفتن مىگوئى : سپاس از آن خدا است پر ميزان و به نهايت رضاها و به وزن عرش و منزّه باد خدا پر ميزان و به نهايت رضا و به وزن عرش و اللَّه اكبر پرميزان و به نهايت رضا و به وزن عرش و
لا إله الّا اللَّه ملؤ الميزان و منتهى الرضا وزنة العرش
، چهار بار آن را مىگوئى و سپس مىگوئى : بار خدايا از تو خواهش كنم خواهش كردن بندهاى خوار كه رحمت فرستى بر محمد و آل محمد و بيامرزى گناهان مرا و بر آورى حاجت مرا در دنيا و آخرت به آسانى و عافيت خود .
( 1 ) 6 - از محمد بن الفرج گويد : امام جواد ( ع ) اين دعا را براى من نوشت و آن را به من آموخت ، و گويد : فرمود : هر كه دنبال نمازِ بامداد آن را بخواند هيچ حاجتى نخواهد جز آنكه برايش ميسّر گردد و هر مهمى دارد خدا براى او كفايت كند ، و دعا اين است :
بسم اللَّه و باللَّه و صلى اللَّه على محمد و آله و افوّض امرى الى اللَّه انّ اللَّه بصير بالعباد
. يعنى واگذارم كار خود را به خدا زيرا خدا به بندهها بينا است و خدا او را از بدكرداريهاى هر چه نيرنگ ريختند نگه داشت ، نيست شايستهء پرستشى جز تو ، منزّهى تو ، به راستى من بودم از گروه ستمكاران ، ما او را اجابت كرديم و از غمش رها ساختيم و چنين رها كنيم مؤمنان را ، بس است ما را خدا و چه خوب وكيلى است ، پس برگشتند با نعمت و فضل او و نرسيد بدانها بدى هر چه خدا خواهد است ، نيست جنبش و نه توانى جز به خدا ( بلند مقام و بزرگوار ) آنچه شود كه خدا خواهد نه آنچه را مردم خواهند ، آنچه شود كه خدا خواهد گرچه مردم را بد آيد ، بس است مرا پروردگار از پروردهشدهها ، بس است مرا آفريدگار از آفريدهشدهها ، بس است مرا
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 239
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٣٩