( 1 ) 4 - از ابى بصير از امام باقر ( ع ) فرمود : هر كه چون از خانهاش بدر آيد گويد :
من پناه برم بدان چه فرشتههاى خدا پناه برند ، از شرّ اين روز تازه كه هر گاه خورشيدش نهان گردد در افق برنگردد ، از شرّ خودم و از شرّ جز خودم ، و از شرّ شيطان و از شرّ هر كه با دوستان خدا دشمن است ، و از شرّ جنّ و انس ، و از شرّ درندهها و گزندههاى زهرناك ، و از شرّ ارتكاب هر حرامى و خود را در پناه خدا نهم از هر بدى .
خدا او را بيامرزد و توبهء او را بپذيرد و مهمّ او را كفايت كند و او را از بدى جلوگير شود و از شر نگهدارد .
( 2 ) 5 - از امام صادق ( ع ) فرمود :
هر گاه از منزلت بيرون شدى بگو ( يعنى هنگام بيرون شدن ) :
بسم اللَّه توكلت على اللَّه لا حول و لا قوة الّا باللَّه
، بار خدايا من از تو خواهم خير آنچه را براى آن بيرون شدم ، و پناه برم به تو از شرّ آنچه براى آن بيرون شدم ، بار خدايا از فضل خود به من وسعت بده و نعمتت را بر من تمام كن و مرا به فرمان بريت بگمار و مرا مشتاق هر آنچه كن كه در نزد تو است و مرا به كيش و ملتِ خود و ملت رسولت ( ص ) بميران .
( 3 ) 6 - از ابى خديجه گفت : امام صادق ( ع ) را شيوه بود كه چون از خانهء خود بيرون مىشد مىگفت :
بار خدايا به اميد تو بيرون شدم و به تو تسليم گرديدم و به تو ايمان آوردم و بر تو توكل سازم ، بار خدايا در اين روزم به من بركت بده ، و كامجوئى و گشايش و يارى و پاكيزگى و رهجوئى و بركتش را
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 223
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٢٣