بنده و رسول تو است ، و بر اينكه فلان ، امام من و ولى من است و بر اينكه پدرش رسول خدا ( ص ) با على و حسن و حسين و فلان و فلان تا برسد به او ( يعنى امامِ زمان ) امامان و اولياء منند ، بر اين عقيده زنده بمانم و بر آن بميرم و با آن در قيامت مبعوث شود و بىزارم از فلان و فلان و فلان و اگر در همان شب بميرد به بهشت رود .
( 1 ) 4 - از يزيد بن كلثمه از امام صادق و يا از امام باقر ( ع ) فرمود :
هر گاه بامداد كردى مىگوئى : من بامداد كردم با ايمان به خدا و بر دين محمد و روش او و دين على و روش او و دين اوصياء و روش آنها ، ايمان دارم به نهان آنان و عيانشان و شاهدشان و غائبشان ، و به خدا پناه برم از آنچه رسول خدا ( ص ) از آن پناه خواسته و على و اوصياء پناه خواستند و توجه دارم به درگاه خدا در آنچه بدان توجه و رغبت داشتند و نيست جنبش و نه توانى جز به خدا .
( 2 ) 5 - از امام صادق ( ع ) كه على بن الحسين ( ع ) را شيوه بود كه چون بامداد مىكرد مىفرمود : من اين روز خود را در ميان فراموشى و شتابم آغاز مىكنم بنام خدا و آنچه خدا خواهد ، و چون بنده چنين كند او را از آنچه در آن روز فراموش كند بس باشد ( يعنى از او باز خواست نشود ) .
( 3 ) 6 - امام صادق ( ع ) فرمود :
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 171
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٧١