كردن امام قائم ( ع ) فرمود : براى شما حلال نيست نامش را ببريد تا خدا عز و جل او را ظاهر كند و زمين را به وسيلهء او پر از عدل و داد نمايد الخ .
3 - به سند او از جابر از ابى جعفر ( ع ) فرمود از امير المؤمنين ( ع ) از مهدى پرسيدند ، عرض كرد يا بن ابى طالب به من بگو نام مهدى چيست ؟
فرمود : از نامش نپرس زيرا حبيب و خليلم به من سفارش كرده نامش را باز نگويم تا خدا او را مبعوث كند و آن را خدا و رسولش در علم خود سپرده است و در اين موضوع اخبار بسيارى وارد است . پايان ، نقل از مجلسى ( ره ) .
ولى ظاهر اين است كه مقصود از اسم همان آدرس و نشانى به شخص او است كه ملازم با معنى غيب است و گر نه تعبير از او به لقب حجة اللَّه يا امام عصر يا كلمهء محمد هيچ تفاوتى ندارد و به علاوه از آنكه در ادعيه و بعضى اخبار گذشته بدان تصريح شده است چنانچه خود مجلسى ( ره ) اعتراف دارد و خود مقابل نمودن نام بردن را با ديدار شخص او به همين معنى دلالت دارد و مقصود اين است كه نه او را توان ديد و نه نشانى او را توان به دست آورد . از مجلسى ( ره ) - در اين روايت مبالغهء بسيارى شده در ترك ذكر نام ، و بسا آن را حمل كردند به اينكه شبيه كافر است در مخالفت امر خدا از راه دليرى و عناد چنانچه گوئى بر اين كار جرات ندارد جز شير و به زودى بدانى كه كافر در اخبار بر مرتكب كبائر اطلاق شده است ، در بعضى اخبار هم هست كه ارتكاب گناه بىلذت مايهء سبك شمردن دين است و موجب كفر است ، زيرا بعد از اطلاع بر نهى از اسم بردن امام زمان ارتكابش از راه بىاعتنائى به شرع و صاحب آن است و اين عين كفر است ، و بعضى گفتهاند كه مقصود از صاحب الامر مطلق امام است و منظور اين است كه تعبير از امام به نام كوچك و مخصوص او چون يا جعفر ، يا موسى استخفاف و موجب كفر است و تكلف در اين معنى نهان نيست .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 863
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٦٣