يك بار در قيامت - عامه در اين آيه تأويل مردود و ناپسندى دارند .
سپس شرح مبسوطى در اين باره بيان كرده و فرموده : رجعت در عقيدهء ما مخصوص به مؤمن محض و كافر محض است نه ديگران ، و چون خدا ارادهء آن كند به خيال شياطين دشمن خود اندازد كه به دنيا برمىگردند تا باز سركشى خود را آغاز كنند و بر تمرد خود بيفزايند ، و خدا به وسيلهء دوستان مؤمن خود از آنها انتقام گيرد و از آنها نماند جز گرفتار عذاب و نقمت و عقاب و زمين از لوث وجود آنها پاك شود و دين خدا بماند و رجعت مخصوص مؤمنان محض و منافقان محض ملت اسلام است نه امتهاى گذشته ، انتهى .
و سيد مرتضى عليه الرحمه در جواب مسائل رى فصل مشبعى در اين باره آورده و هم شيخ طبرسى در مجمع البيان و صدوق در عقائد ، و من همهء اين گفتهها را در كتاب كبير خود جمع كردم و در اينجا اندكى از بسيار را ياد نمودم ، پايان كلام مجلسى ( ره ) . از مجلسى ( ره ) - منظور اين است كه مسألهء پرسيدن و جواب شنيدن براى عوام دليل نمىشود ، ولى براى علماء و دانشمندان دليل مىشود . و اين روايت با روايت 2 كه سؤال را دليل امامت دانسته مخالفتى ندارد . از مجلسى ( ره ) - مقصود عيب بدنى است زيرا امام بايد از نقص در خلقت كه او را زشت كند و خوار نمايد بر كنار باشد ، چون عبد الله افطح كه بزرگترين پسران امام صادق ( ع ) بود ولى دو عيب داشت ، يكى افطح بود ، يعنى پاهاى او بىاندازه پهن بود و دوم اين كه نادان بود بلكه فاسد العقيده بود . مفيد ( ره ) گفته است در ارشاد كه بعد از اسماعيل بزرگترين برادران خود بود ولى نزد پدر خود آبروئى نداشت و متهم بود كه با وى در عقيده مخالف است و گفتهاند با حشويه آميزش داشته و به مذاهب مرجئه مايل بود . از مجلسى ( ره ) : بدان كه آيهء ارحام در دو جاى قرآن نازل شده ، يكى در سورهء انفال همچنين : ( اولو الارحام بعضى اولى هستند به بعضى در كتاب
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 833
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٣٣