و دين فرشتههايش .
( 1 ) 14 - امير مؤمنان ( ع ) فرمود : بدانيد كه همنشينى با عالِم ( امام معصوم يا هر دانشمند دينى و بر حقى ) و پيروى از او دينى است كه با آن براى خدا ديندارى كنند ، طاعتش مايه كسب خوش كردارى و محو بد كردارى و ذخيرهء مؤمنان است و تا زندهاند وسيلهء ترفيع مقام آنها است ، و ياد به خير است براى آنها پس از مرگشان .
( 2 ) 15 - منصور بن حازم گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : به راستى خدا والاتر و گرامىتر است از اينكه به خلق خود شناخته شود ( يعنى وجود خلق نمونهء وجود او باشد - چنانچه مشبهه گويند ) فرمود : درست گفتى ، گفتم : محققاً هر كس بداند پروردگارى دارد ، براى او سزد كه بداند آن پروردگار خشنودى و خشمى دارد و بفهمد كه خشنودى و خشمش را نتوان شناخت جز بوسيلهء وحى يا رسول ، هر كه به خودش وحى نشود ، بايد رسولان خدا را بجويد و چون آنها را شناخت بداند كه حجت خدايند و طاعتشان واجب است ، من به مردم گفتم : شما نمىدانيد كه رسول خدا ( ص ) از طرف خدا حجت بر خلق او بود ؟ گفتند : چرا ؟ گفتم : چون در گذشت چه كسى حجت بود ؟ گفتند : قرآن ، من در قرآن تأمل كردم و ديدم همهء فرقههاى مختلفه ، از مرجئه و قدريه تا برسد به زنادقه كه اصلًا بدان عقيده ندارند ، از آن در برابر طرف خود دليل بر قول خود مىآورند و مردان بزرگ را مغلوب مىكنند ، از اينجا دانستم كه قرآن حجت نباشد جز با قيّم و نگهدارى كه آن را درست
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 83
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٣