با رجوع شخص امپراطور از جنگ با فارس و پيروزى بر آنها براى زيارت بيت المقدس و شكرگزارى از فتح .
صد هزار قشون مسلّح و مجهّز و فاتح از زبدهترين قشونهاى روم به همراه داشت ، و صد هزار قشون عرب هم از قبائل بنى لخم به دو پيوستند ، و قشون سه هزار نفرى اسلام با ساز و برگ و آذوقه مختصر خود در برابر دويست هزار قشون روم و عرب مجهّز واقع شدند ، و چون اين خبر به آنها رسيد شورائى تشكيل داده و به مشورت پرداختند ، عبد الله بن رواحه رئيس انصار كه اكثريت داشتند رأى داد كه ما طبق دستور با اين قشون وارد نبرد مىشويم و در راه حق جانبازى مىكنيم ، و بعضى گفتند با اين وضعى كه پيش آمده جهاد ساقط است و بر مىگرديم و بعضى هم گفتند : همين جا توقف مىكنيم و از پيغمبر كسب تكليف مىكنيم ، ولى نظر اول اكثريت يافت ، و اين سه هزار خود را به ميدان آن دويست هزار نفر كشيدند و نتيجه جز جانبازى چيزى نبود ، اين است كه اول بار جعفر طيّار اسب خود را پى كرد و شمشير كشيد و به دشمن حمله كرد و جنگيد تا كشته شد ، و زيد بن حارثه به دنبال او رفت و شهيد شد و سپس عبد الله بن رواحه خود را به قلب دشمن زد و نبرد كرد تا كشته شد .
از نظر اين كه جهاد استماته بود ، اول بار فرماندهان خود را فدا كردند تا راه اين جانبازى را براى ديگران هموار سازند .
البته اين گونه جهاد ، كار مردان بزرگ و مصلحان بشرى است ، و با جهاد از جهاتى تفاوت دارد :
1 - وجوب و الزام ندارد بلكه داوطلبى است و از روى اختيار كامل انجام مىشود .
2 - بسا آنكه افراد به ظاهر نابالغ هم مشمول اين جهاد بشوند ، چون بعضى كودكان جبههء كربلا .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 790
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٩٠