بگريزد ، چون براى او ممكن به نظر مىآيد ، ولى كسى كه به همهء حوادث آگاهست نمىتواند مكلّف به فرار باشد و الّا لازم آيد كه مقدرات در بارهء او واقع نشود ، و ائمه در اكثر موارد به اين علم خود عمل نكنند و بدان مكلّف نيستند چون پيغمبر و امير المؤمنين كه منافقان را مىشناختند و سوء عقائد آنها را مىدانستند و مكلّف به اجتناب و ترك معاشرت و مناكحهء آنها نبودند و تكليف قتل و طرد آنها را نداشتند مادامى كه مرتكب جنايتى موجب آن نگرديده بودند .
تا آنكه سؤال و جوابى از شيخ مفيد در اينجا نقل كرده بدين مضمون :
در مسائل عكبريه است كه :
به اجماع ما شيعه ، امام هر چه مىشود مىداند ، چرا امير المؤمنين با اين كه مىدانست كشته مىشود و قاتل خود را هم مىشناخت ، و وقت و زمان را مىدانست به مسجد رفت ؟ چرا حسين بن على ( ع ) به كوفه رفت با اين كه مىدانست او را يارى نمىكنند و در اين سفر كشته مىشود ، و چون به كربلا رسيد و آب را بر او بستند و با كندن چند ذراع به آب مىرسيد چاه نكند تا از تشنگى به هلاكت رسيد ؟ و امام حسن ( ع ) مىدانست كه معاويه به عهد خود وفا نمىكند و شيعيان پدرش را مىكشد ، با اين حال با او صلح كرد ؟ .
شيخ مفيد جواب داده كه دعوى اجماع بر اينكه امام هر چه مىشود مىداند درست نيست ، و اجماع ما بر خلاف آن است ، از كجا شيعه اجماع بر اين عقيده دارند ، اجماع شيعه بر اين است كه امام حكم هر چه پيش آيد مىداند ، نه اينكه عالم به خود پيش آمدها است به طور تفصيل ، و بنا بر اين پايهء همهء اين سؤالات فرو مىريزد ، ما دريغ نداريم كه امام بسا خود حوادث را به اعلام از طرف خدا بداند ، و امّا آنكه هر چه مىشود مىداند قبول نداريم و قائل آن را درستگو نمىدانيم ، چون گفتهء او حجت و دليلى ندارد .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 786
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٨٦