بهانه مىگرفتند و بعنوان عنادورزى يا بلكه مسخره و استهزاء از امام يا پيغمبر مسائلى مانند مسائل درويشى كه عوام به رخ دانشمندان مىكشند ، از آنها پرسشهائى مىكردند و جز اين جوابى نداشتند كه علم غيب از آن خدا است . از مجلسى ( ره ) - اعلام يا با الهام است يا با القاء از طرف روح القدس . از مجلسى ( ره ) - اين تاريخِ وفات ، خلاف مشهور است ، زيرا مشهور وفات آن حضرت را در ماه محرم مىدانند و وفات پيغمبر در عقيدهء شيعه در صفر بوده و به زعم مخالفان در ربيع الاول ، مگر اينكه مقصود شب از نظر هفته باشد و در آن هم اختلاف هست . از مجلسى ( ره ) - كان هذا مما لم يجز ، علت اعتراض اين است كه حفظ نفس واجب است از نظر عقل و شرع و روا نيست كه آن را در هلاكت انداخت ، امام فرمايد : اين درست است ولى ميان بقاء و لقاء مخير شد و لقاء خدا را برگزيد ، و اين جواب بر اين پايه است كه حفظ نفس در همه حال واجب نيست ، و اين از خصائص ائمه است كه چون مرگ را خواهند ، حفظ نفس بر آنها واجب نباشد ، و حكم عقل در اين جا مورد اعتنا نيست با اين كه حكم عقل در اين مورد مسلّم نيست ، محدّث استرآبادى گفته : احاديث اين باب صريح در آن است كه اصل مشهور ميان معتزله راجع به وجوب حفظ نفس عقلًا درست نيست .
در بعضى نسخهها به جاى خير با خاء نقطه دار ، ( حير ) با حاء بىنقطه آمده و در اين صورت معنى چنين است كه امام در آن مواقع مرگ را فراموش كرد و غافلگير شد ، و رواياتى هم مؤيد آن وارد شده است .
و در بعضى نسخهها ( حين ) است به حاء بىنقطه و نون ، يعنى مرگ او در اين وقت معين شده بود و فرار از تقدير ممكن نبود ، و حاصل جواب اين است كه كسى كه اسباب واقعى مقدرات را نداند مكلف است از آنها
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 785
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٨٥