طاعت خدا و معرفت امام مقصود است .
( 1 ) 12 - ابو بصير گويد : امام باقر ( ع ) به من فرمود : آيا امام خود را شناختى ؟ ، گويد : گفتم : آرى به خدا پيش از آنكه از كوفه بيرون آيم ، فرمود : در اين صورت تو را بس است .
( 2 ) 13 - بُرَيْد گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم مىفرمود در تفسير قول خدا تبارك و تعالى ( 123 سوره انعام ) : « آيا كسى كه مرده بوده و ما زندهاش كرديم و براى او پرتوى نهاديم كه با آن ميان مردم راه مىرود » ( دنبال آيه ) « مانند كسى است كه در ظلمات باشد و نتواند از آن به در آيد » مقصود از مرده نادانى است كه چيزى نمىفهمد و مقصود از نورى كه با آن ميان مردم راه مىرود همان امام است كه از او پيروى مىكند و مقصود از كسى كه در ظلمات گرفتار است و نتواند از آن به در آيد ، آن كسى است كه امام را نشناسد .
( 3 ) 14 - امام باقر ( ع ) فرمود : ابو عبد الله جدلى بر امير المؤمنين ( ع ) وارد شد ، امير المؤمنين ( ع ) فرمود : اى ابو عبد الله ، تو را از تفسير قول خداى عز و جل ( 91 سوره نمل ) : « هر كه حسنهاى آورد ، بهتر از آن را پاداش برد و هم آنها از هراس روز كذائى در آسايشند و هر كه گناهى ورزد به رو در دوزخ افتد ، مگر مىشود جز طبق آنچه شما بكنيد پاداش يابيد ؟ » آگاه سازم ؟ گفت : آرى يا امير المؤمنين ، قربانت گردم . فرمود : اين حسنه معرفت ولايت و دوستى ما خانواده است و گناهى چنين انكار ولايت و بغض ما خانواده است . و سپس اين
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 73
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٣