از راه شناختن ما . ما هستيم اعراف ، روز قيامت بر صراط خداى عز و جل ما را معرف مقرر سازد ، به بهشت نرود مگر كسى كه ما را بشناسد و ما او را بشناسيم و به دوزخ نرود مگر كسى كه ما او را نشناسيم و او هم ما را نشناسد ، به راستى خدا تبارك و تعالى اگر مىخواست بىواسطه خود را به بندگان مىشناسانيد ولى ما را باب و صراط و راه خود مقرر كرده و آن سوئى كه از آن بايد روى به وى داشت ، هر كه از ولايت ما رو برتابد يا ديگرى را بر ما برترى دهد محققاً آنها از صراط به سر در افتند ، كسانى كه مردم خود را بدانها وابسته و به آنها پناهنده شوند برابر نيستند ، اين دو وضعيت برابر نيست كه :
1 - مردم به چشمههاى تيره روند كه از يك ديگر باز گرفته شده و در هم ريخته شدهاند .
2 - كسانى كه به ما روى كنند به چشمههاى زلالى رسند كه به امر پروردگارشان روانند و تمامى و انقطاع ندارند .
( 1 ) 10 - ابى حمزه گويد : امام باقر ( ع ) فرمود : اى ابا حمزه ، يكى از شماها براى مسافرت چند فرسخ راه روى زمين راه نما مى طلبد ، تو به راههاى آسمان نادانترى از راههاى زمين ، براى خويش راه نمائى بجوى .
( 2 ) 11 - ابو بصير گويد : امام صادق ( ع ) در تفسير قول خداى عز و جل ( 273 سوره بقره ) : « به هر كه حكمت داده شد محققاً خير فراوانى داده شده » فرمود :
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 71
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧١