سيوطى كه يكى از علماى مخالف است در تفسير خود به نام " الدر المنثور " اخبار بسيارى روايت كرده است كه اين آيه در بارهء على ( ع ) نازل شده « كه در حال ركوع انگشتر خود را به سائلى صدقه داد » گفتهاند كه تعبير به لفظ جمع در اينجا براى تعظيم است و چنين تعبيرى در لغت و عرف شايع است ( از مرآة العقول ) .
و بهتر آن است كه گفته شود : تعبير به جمع براى اين است كه حكم به طور قانون كلى وضع شده و بر بيش از يك مورد تطبيق نشده يعنى مصداق ديگرى نداشته و امروزه هم در پارلمانها بسا قانونى بطور كلى تصويب مىشود كه يك مورد انطباق بيشتر ندارد و از اين گونه قوانين به مادهء واحده تعبير مىكنند و البته اين تعبير قابل قبولتر و از برانگيختن حسد و رقابت بركنارتر است و در ضمن علت حكم و سبب آن هم به طور كلى بيان شده است . در ضمن اخبار اين باب چند آيه از قرآن مجيد درج و تفسير شده است ، اول بايد مختصر توجهى به اين آيات كرد :
1 - ( آيه 45 سوره نساء ) : طبرسى در تفسير اين آيه گويد :
فكيف : يعنى چطور باشد حال امتها و چه خواهند كرد ؟ وقتى كه از هر امتى از امم گواهى آوريم و تو را اى محمد گواه اينان يعنى گواه بر قومت آوريم ، اين تعبير براى ترسانيدن است چنانچه عرب به مردى كه در انتظار پيش آمد هولناكى است گويند : وقتى چنين شود چه خواهى كرد ؟ مقصود از اين كلام اين است كه موضوع مهم و هولناكى است و بايد از آن در حذر بود و طرف خطاب بايد در حذر باشد و بيم نمايد و آمادهء آن برخورد گردد و معنى آيه اين است كه : « خدا روز قيامت هر پيغمبرى را بر امتش گواه گيرد و او بر له و عليه آنها گواهى دهد و پيغمبر ما را نيز گواه گيرد بر امّتش » در اين آيه تأكيد شده است بر شوق به طاعت و بر كنارى از گناه و دورى از آنچه بايد از
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 704
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٠٤