مربوط نيست اين است كه به شخص خود درك احكام مىكند براى شخص خود و فرشته و شنيدن صوت و معاينه ندارد ولى دومى سماع صورت را در بيدارى دارد .
2 - اولى به احدى مبعوث نيست ولى دومى به جمعى مبعوث است نه از طرف خدا مستقيماً بلكه از طرف امام وقت بنا بر اين كه لوط از طرف ابراهيم مبعوث بوده نه از طرف خدا و مقصود از معاينه فرشته به اعتبار دريافت احكام است و اين منافات ندارد كه لوط فرشتهها را در ميهمانى خود ديد ، يا مقصود ديدن صورت اصلى آنها است نه در حال تجسم آنها كه بسا كفار هم مىبينند چنانچه قوم لوط فرشتهها را به صورت مردان زيبائى ديدند . . امام بر يونس ، موسى ( ع ) بود . و امام كسى است كه رياست عامه دارد و هر كه پس از وى آيد پيرو او است تا پيغمبر اولو العزم و ناسخ شريعت سابقه مبعوث شود و اين معنى مقام اولو العزم است و مقام ائمهء ما ( ع ) و اينكه مىفرمايد : هر كه صنمى يا بتى بپرستد به عهد من نمىرسد ، مقصود از عهد شامل امامت است و معنى اين كلمه فرمانى است كه براى فرمانداران نويسند و در اينجا كنايه از مقام خلافت خدا است در زمين ، طبرسى هم از مجاهد نقل كرده كه عهد همان امامت است و از امام باقر ( ع ) هم همين معنى را نقل كرده است و نفى امامت از ظالمين ذريه دلالت دارد بر ثبوت آن براى عادلان آنها و همين دليل است بر اينكه بايد امام معصوم باشد از همهء قبايح زيرا غير معصوم ظالم باشد نسبت به خود يا ديگرى - تا اينجا از كلام مرحوم مجلسى نقل شد در اينجا بايد به چند نكته توجه داشت :
1 - رابطهء انسان با خدا : مقام نبوت .
2 - رابطهء انسان با فرشته : رابطهء انسان با موجودات نامرئى ديگر چون جن و شياطين .
حقيقت نبوت رابطهء يك فرد انسان است با خداى جهان ، كه قرآن
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 685
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٦٨٥