چون خدا تبارك و تعالى بر خلقش خشم كند ما را از جوارشان دور كند .
باب در وجه امتياز دعوى حقگو و باطل جو در امر امامت
( 1 ) 1 - امام صادق ( ع ) فرمود : طلحه و زبير مردى از عبد القيس را به نام خِداش نزد امير المؤمنين فرستادند براى رساندن پيامى ، به او گفتند : ما تو را نزد كسى مىفرستيم كه از دير زمانى او و خاندانش را به سحر و كهانت شناختهايم ، تو در ميان همه اطرافيان ما از خود ما هم بيشتر مورد اعتماد هستى كه :
1 - از جادو و كهانت وى خود را نگهدارى .
2 - از طرف ما با او محاكمه كنى و سخن بگوئى تا مطلب روشن و معلومى بفهمى ( به دو بفهمانى خ ل ) ، و بايد بدانى كه ادّعاى او از همهء مردم بزرگتر است ، مبادا اين گزافه گوئى وى تو را خرد كند ، يك راهى كه مردم را با آن گول مىزند پذيرائى خوبِ او است با خوردنى و نوشيدنى و عسل و روغن و خلوت كردن و محرمانه گفتن با مردم ، به خوراك و نوشيدنى او دم مزن و دست به عسل و روغنش ميالاى و با او در خلوت منشين ، از همهء اينها از وى در حذر باش ، به يارى خدا برو و چون او را ديدى آيهء سخره را تلاوت كن ( 54 سورهء اعراف ) : و از نيرنگ او و شيطان به خدا پناه جو و چون نزد او