( 1 ) گوينده بدان بند آيد و دست نويسنده در آن درماند تا به جايى كه از بس مفصل قلم ناياب گردد و به جاى كاغذ سفيد كه به آخر رسيده برگهء سياه بياورند و باز هم حق فضل تو ادا نشده باشد و همچنين خداوند پاداش نيكوكاران دهد و لا قوة الا بالله .
حسين از ما همه داناتر و بردبارتر و به رسول خدا ( ص ) نزديكتر است ، او پيش از آفرينش ، فقيه بوده و قبل از آنكه زبان باز كند وحى الهى را خوانده است ، اگر خدا كسى را بهتر مىدانست محمد ( ص ) را بر نمىگزيد و محمد ( ص ) على ( ع ) را انتخاب كرد و على تو را به امامت بر نشاند و تو حسين ( ع ) را شايسته دانستى و انتخاب كردى ، ما پذيرفتيم و پسنديديم ، كيست كه به غير او رضا دهد ( آن كسى كه اگر به جاى او ديگرى را هم تو معين مىكردى راضى بوديم و در مشكلات امور خود به دو تسليم مىشديم خ ل ) و كيست جز او كه در مشكلات امور خود به دو تسليم شويم .
( 2 ) 3 - محمد بن مسلم گويد از امام باقر ( ع ) شنيدم ، فرمود :
چون حسن بن على در بستر مرگ افتاد به حسين فرمود : برادر جانم من به تو وصيتى دارم آن را خوب حفظ كن ، چون من مُردم مرا آماده ساز و به سوى رسول خدا ( ص ) ببر تا با او تجديد عهدى كنم و مرا نزد مادرم فاطمه ( ع ) برگردان و پس از آن مرا در بقيع ببر و به خاك بسپار و بدان كه از طرف حميراء ( عايشه ) به من ، آن رسد كه مردم همه مىدانند به واسطهء كينه و عداوت او با خدا و رسول خدا ( ص ) و دشمنى او با ما خانواده .
چون حسن ( ع ) وفات كرد ، او را بر تختهء تابوتى گذاردند و به مصلاى رسول خدا ( ص ) كه در آن بر جنازهها مىخواند بردند ،
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 443
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٤٣