4 - آن پيغمبرى كه هم در خواب بيند و هم آواز شنود و هم در بيدارى به چشم بيند و خودش امام است مانند اولو العزم ، ابراهيم مدتى پيغمبر بود و امام نبود تا خدا فرمود ( 124 سوره بقره ) : « به راستى من تو را امام ساختم ، عرض كرد : و از نژاد من هم ؟ خدا فرمود :
فرمان نبوت من به ستمكار نرسد » يعنى هر كه صنمى يا بتى پرستيده امام نباشد .
( 1 ) 2 - زيد شحام گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم مىفرمود : به راستى خداى تبارك و تعالى ابراهيم را بندهء خود گرفت پيش از آنكه به مقام نبوتش مفتخر سازد و او را به پيغمبرى گرفت پيش از آنكه مقام رسالتش بخشد و او را رسول خود ساخت پيش از آنكه خليل خودش بگيرد و او را خليل خود گرفت پيش از آنكه او را به مقام امامت برگزيند و چون همهء مقامات را برايش فراهم كرد ، فرمود ( 124 سوره بقره ) : « به راستى من تو را براى مردم امام مقرر كردم » فرمود : از بس عنايات خدا در نظر ابراهيم بزرگ آمد « عرض كرد : و از نژاد من ؟ خدا در پاسخ فرمود : عهد و فرمان من به ستمكاران نمىرسد » فرمود : شخص سفيه امام شخص پرهيز كار و متقى نمى شود .
( 2 ) 3 - ابن ابى يعفور گفت : از امام صادق ( ع ) شنيدم مى فرمود :
سادات پيغمبران و رسولان پنج باشند و آنان اولو العزم رسولانند و قطب نبوت و رسالت بر آنها مىچرخد ، نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمد ( ص ) .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 41
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤١