باب اشاره و نص بر امير المؤمنين ( ع )
( 1 ) 1 - زيد بن جهم هلالى گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مى فرمود : چون ولايت على ( ع ) نازل شد و رسول خدا هم گفته بود : به على ( ع ) به عنوان امير المؤمنين سلام كنيد ، و در آن روز باز ، اى زيد رسول خدا براى تأكيد به آن دو نفر ( ابو بكر و عمر ) فرمود :
برخيزيد و به او بگوئيد : السلام عليك يا امير المؤمنين ، گفتند : اين دستور از خدا است يا رسول خدا ؟ به آنها فرمود : از خدا و رسول خدا ( ص ) و خدا اين آيه را نازل كرد ( 91 سوره نحل ) : « پيمانها را پس از تأكيد نشكنيد با اينكه شما خدا را كفيل و گواه آن ساختهايد ، به راستى خدا مىداند كه شما چه مىكنيد » مقصودِ گفتار رسول خدا است براى آن دو نفر و گفتهء آنها كه از طرف خدا است يا رسول خدا ( ص ) ( 92 سوره نحل ) : « مباشيد چون پير زنى كه وامىتابيد رشتهء محكم خود را و آن را پنبه مىكرد ، پيمان و عهدى را كه مىبنديد وسيلهء نيرنگ و دغلى ميان خود مسازيد تا مبادا ( ائمهاى بهتر و پاكتر از ائمه ساختگى شما باشند ) » .
گويد : گفتم : قربانت " ائمتكم " فرموديد ؟ فرمود : آرى به خدا لفظ ائمه است ، گفتم : ما ، أربى ( به جاى از كى ) مىخوانيم ، فرمود : أربى چيست ؟ و با اشاره به دست آن را به دور انداخت ، « همانا خدا شما را بدان آزمايش مىكند ، ( يعنى به على ) محققاً براى شما روز قيامت بيان مىكند آنچه را در آن اختلاف داريد » ( 93 سوره نحل ) : « اگر خدا مىخواست شما را يك امت هم عقيده مىساخت ولى