( 1 ) اطاعت من فرمان داده چنانچه به اطاعت تو فرمان داده و اطاعت پدرت و رسول خدا در باره من هم تبليغ كرده مثل آن كه در بارهء تو و پدرت تبليغ كرده و خدا پليدى را از من برده مثل اين كه از تو و پدرت برده است ، و چون امامت به حسين ( ع ) رسيد هيچ كدام از خاندان و خويشانش نمىتوانستند بر او ادّعائى بياورند چنانچه او مىتوانست طرح دعوى نسبت به برادر و پدر كند ، در صورتى كه مىخواستند امر امامت را از او بگيرند و به ديگرى منتقل كنند با اين كه اين كار را نمىكردند و چون خلافت به حسين ( ع ) رسيد ، اين آيه اجراء گرديد كه :
أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ
و امامت پس از حسين به على بن الحسين ( ع ) رسيد و بعد از على بن الحسين به محمد بن على ( ع ) ، فرمود : مقصود از رجس و پليدى كه از ما بردهاند ، شك است و به خدا ما هرگز در پروردگار خود شك نداريم ( مقام توحيدِ خالص همين است ) .
( 2 ) 2 - عبد الرحيم بن روح القصير از امام باقر ( ع ) ( پرسيد ) كه قول خدا عز و جل ( 6 سوره احزاب ) : « پيغمبر به مردم از خودشان اولى است و زنهايش مادران آنانند و اولو الارحام اولى هستند بعضى بر بعضى در كتاب خدا » در بارهء چه كسى نازل شده ؟ فرمود : در بارهء امر خلافت نازل شده و اين آيه در اولاد حسين ( ع ) بعد از او مجرى گرديده و ما اولى به امر خلافت و به جانشينى رسول خدائيم از ساير مؤمنين و مهاجرين و انصار ، گفتم : اولاد جعفر در امامت بهرهاى دارند ؟
فرمود : نه ، گفتم : پس اولاد عباس در آن نصيبى دارند ؟ فرمود : نه ،