و ديگرى آمد و از همان آيه پرسيد و جوابى ديگر به او داد ، در دل من آنچه خدا خواهد از اين اختلاف گوئى امام وارد شد تا آنجا كه گويا دل مرا با كارد تيكه تيكه مىكنند تا آنجا كه با خود گفتم : من أبا قتاده استاد خود را در شام واگذاردم با اينكه در يك واو خطا نمىكرد و آمدم اينجا خدمت اين امام كه تا اين حد مرتكب خطا و اشتباه مىشود ، در اين ميان كه من در اين اوهام آتشين اندر بودم يكباره مرد ديگرى بر آن حضرت وارد شد و از همين آيه پرسيد به او جوابى داد جز جوابى كه به من و رفيق من داد ( در روايت سؤالى از او مطرح نيست ، مجلسى ( ره ) گفته شايد در سؤال اول شركت داشته و يا اينكه در روايت تحريفى شده و روايتى به سند ديگر از صفار شاهد تحريف آورده است ) و دلم آرام شد و دانستم كه اختلاف در جواب براى تقيه است ، گويد : سپس رو به من كرد و فرمود : اى پسر أشيم ، به راستى خدا اختياراتى به سليمان بن داود داد و فرمود ( 40 سوره ص ) : « اين بخشش ما است بده يا دست نگهدار ( اختيار با تو است ) و حسابى نيست ، و اختياراتى هم به پيغمبر خود داد و فرمود ( 7 سوره حشر ) :
« آنچه رسول خدا به شما داد بگيريد و آنچه را غدقن كرد وانهيد » آنچه به رسول خدا واگذار شده آن را به ما واگذارده .
( 1 ) 3 - زراره گويد : از امام باقر و امام صادق ( ع ) شنيدم مى فرمودند :
براستى خدا عز و جل كار خلقش را به پيغمبرش واگذارد تا ببيند فرمان برى آنها چگونه است ؟ سپس آيه را تلاوت فرمود ( 7 سوره حشر ) :
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا
.