باب تفويض در امر دين به رسول خدا ( ص ) و ائمه ( ع )
( 1 ) 1 - ابى اسحاق نحوى گويد : خدمت امام صادق ( ع ) بودم شنيدم مىفرمود : به راستى خدا عز و جل پيغمبرش را به دوستى خود پروريد و فرمود ( 4 سوره قلم ) : « و به راستى كه تو داراى خلق عظيمى » سپس امر را به دو واگذارد و فرمود ( 7 سوره حشر ) : « آنچه را رسول ( ص ) به شما داد بگيريد و آنچه را بر شما غدقن كرد وانهيد » و باز خدا فرمود ( 80 سوره نساء ) : « هر كه از رسول خدا فرمان برد از خدا فرمان برده است » گويد : سپس امام ( ع ) فرمود كه : پيغمبر خدا كار را به على ( ع ) واگذارد و او را امين دانست ، شما شيعه اين حقيقت را قبول كرديد و مردم ديگر منكر شدند ، به خدا ما دوست داريم كه به همراه ما سخن گوئيد و به همراه ما خموشى گيريد و ما ميان شما و خدا عز و جل واسطهايم و هم مسئول ، خدا براى احدى در مخالفت امر ما خيرى مقرر نكرده است .
( 2 ) 2 - موسى بن أشيم گويد : من نزد امام صادق ( ع ) بودم مردى از آن حضرت يك آيهء قرآن پرسيد و به او جواب داد