است كه با جبرئيلش راز گويد و او با محمد ( ص ) راز گويد و او با هر كه خدا خواهد در ميان نهد .
( 1 ) 2 - سدير صيرفى گويد : من شنيدم كه حمران بن اعين از امام باقر ( ع ) تفسير قول خداى عز و جل ( 101 سوره انعام ) :
بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
را مىپرسيد ، امام باقر ( ع ) در پاسخ او فرمود : به راستى خداى عز و جل همه چيز را به علم و ابتكار خود پديد آورد ، نمونه و نقشهء پيشينى در ميان نبود ، آسمانها و زمينها را آفرينش تازه بخشيد ، و پيش از آنها نه آسمانى بود و نه زمينى ، آيا نشنيدى گفتهء خداى تعالى را كه ( 7 سوره هود ) : « عرش او بر آب بود » حمران به آن حضرت عرض كرد : بفرمائيد معنى قول خدا جل ذكره را ( 27 سوره جن ) : « داناى به غيب كه بر علم نهان خود احدى را مطلع نكند » امام باقر ( ع ) فرمود ( تتمهء آيه ) : « جز كسى را كه به رسالت خود بپسندد » به خدا محمد ( ص ) از كسانى بود كه او را به رسالت پسنديد و اما اينكه فرموده است : « عالم الغيب » به راستى خداى عز و جل دانا است بدان چه از خلقش نهان است در آنچه به علم خود تقدير كند و در اجراء گذارد پيش از آفرينش آن و پيش از آنكه به فرشتگان ابلاغ كند ، اى حمران اين است علمى كه در نزد خدا بر جا است و مورد خواست او مىگردد و چون اراده كند آن را اجراء مىنمايد و بسا بدا در آن رخ دهد و آن را اجراء نكند و اما علمى كه خداى عز و جل آن را در قالب تقدير ريخته و اجراء كرده و ابلاغ نموده آن علمى است كه به رسول خدا ( ص ) رسيده و سپس به دست ما آمده است .
( 2 ) 3 - سدير گويد : من و ابو بصير و يحيى بزاز و داود بن كثير