( 1 ) ضلالت را زيارت كنند و به شمارهء آنان از ملائكه امام حق را زيارت كنند تا چون شب قدر شود و همه فرشتهها به آستان ولى امر فرود آيند خدا بيافريند - يا فرمود : فراهم آورد - از شياطين به شمارهء آنها و ديدن كنند از سرپرست گمراهى و براى او جادوگرى و دروغ بياورند تا آنجا كه شايد صبح كند و بگويد : من چنان و چنين ديدم و اگر خود او از ولى امر و حجت بر حق در اين باره بپرسد در جوابش فرمايد : من شيطانى را ديدم كه به تو چنين و چنان گزارش داد تا به خوبى جريان او را برايش شرح دهد و ضلالت و گمراهى كه در وى اندر است براى او روشن كند و به حق خدا هر كه شب قدر را باور دارد مىداند كه آن مخصوص ما است براى فرمودهء رسول خدا ( ص ) به على ( ع ) در بستر مرگ خويش ( خطاب به مسلمانان ) : اين است ( يعنى على ع ) ولىّ و سرپرست شما بعد از من از او اطاعت كنيد تا هدايت شويد ولى كسى كه ايمان ندارد بدان حقيقتى كه در شب قدر است منكر است و هر كه به شب قدر معتقد است و با ما هم رأى نيست اگر بخواهد راست گفته باشد راهى ندارد جز اينكه اعتراف كند شب قدر از آن ما است و اگر بدان اعتراف نكند دروغگو است ، خداى عز و جل محققاً بزرگوارتر است از اينكه دستورها را با روح و فرشتهها براى يك كافر فاسقى فرو فرستد ، بنا بر اين اگر بگويد : آن امر الهى به خليفهاى نازل مىشود كه وى به دو مىگرود . اين گفتارشان پشيزى ارزش ندارد و بىاساس است ، و اگر بگويند : شب قدر هست و چيزى نازل نمىشود به كسى ، پس نمىشود كه چيزى نازل شود به ناچيز ، و اگر بگويند - و محققاً خواهند گفت - كه : اين داستان شب قدر چيزى نيست ، محققاً به وادى گمراهى دورى پرت شدند .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 281
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٨١