باب در اينكه نعمتى را كه خدا در قرآن ياد كرده است ائمه ( ع ) هستند
( 1 ) 1 - اصبغ بن نباته گويد : امير المؤمنين ( ع ) فرمود : چه خيال مىكنند مردمى كه سنت رسول خدا ( ص ) را ديگر گون كردند و وصى او ( از وصيت او خ ) سر برتافتند و نمىترسند كه عذاب خدا بر آنها نازل شود ، سپس اين آيه را تلاوت كرد ( 29 سوره ابراهيم ) : « آيا نگاه نكنى به آن كسانى كه به جاى نعمت خدا كفر ورزيدند و تبار خود را به خانمان نابودى كشيدند كه دوزخ است » سپس فرمود : ما هستيم آن نعمتى كه خدا به بندگانش انعام كرده و بوسيلهء ما كامياب شود هر كه كامياب باشد در روز قيامت .
( 2 ) 2 - معلى بن محمد در حديثى كه به معصوم رسانيده است در تفسير قول خداى عز و جل ( 12 سوره الرحمن ) : « پس آيا به كدام نعمت پروردگار خودتان شما دو تن تكذيب كنيد » ؟ گفته است : مقصود اين است كه پيغمبر را تكذيب كنيد يا وصى او را ؟ در سورهء الرحمن نازل شده .
( 3 ) 3 - ابو يوسف بزاز گويد : امام صادق ( ع ) اين آيه را خواند ( 69 سوره اعراف ) : « ياد كنيد نعمتهاى خدا را » - شايد راستگو شويد - فرمود : مىدانى نعمتهاى خدا چيست ؟ گفتم : نه ، فرمود :