تحقق جسم شعاعى مرئى است در عدسهء سالم بيننده كه بدين وسيله در مغز اين انكشاف بصرى حاصل مىشود ، تحقق اين امر نياز دارد به اينكه :
1 - جسمى باشد و لو به همان معنى مادهء اوليه امتداد پذير و تحيز پذير .
2 - كثيف باشد كه بتواند نور را منعكس كند و وجود شعاعى خود را پراكنده نمايد .
3 - فاصلهء معينى ميان ناظر و منظور باشد كه اين شعاع منعكس شود ، بسيار دور باشد ميسّر نيست ، و بسيار نزديك باشد محقق نشود .
4 - اين جسم شعاعى بايد حاملى داشته باشد ، در خلاء كه خود محال است تحقيق پذير نيست ، اين حامل هوا و محتويات آن تا برسد به امواج هرتس كه حامل جسمهاى شعاعى تلويزيون است مىباشد .
5 - حاجب و مانع ميان عدسه چشم و آن مرئى نباشد .
6 - تناسب نور منعكس از مرئى يا نيروى چشم ، و اگر افزون باشد مانع رؤيت شود . البته پيشرفت علم شرط سوم و پنجم را در تحت تأثير فراوانى قرار داده و در اين زمينه ايجاد تحولى كرده است ، زيرا امروز از فاصلههاى بسيار دور و از پشت پرده و موانع ضخيم رؤيت متحقق مىشود ، عكس بردارى از موجودات بسيار دور جوى و موضوع اختراع تلويزيون توسعهاى است در زمينهء اين دو شرط ولى بىتجسم كثيف و بدون فاصله و حامل ، اين امر محال است و قابل تحقق نيست به همين جهت در اخبار نفى رؤيت از نظر عقلى به همهء اين شرايط استدلال شده است و منظور از استدلال به اين آيه از نظر دو شرط اول است و منظور اين است كه تا خدا را شبيه اجسام ندانيم و او را مجسم نسازيم تعلق رؤيت بصرى به ذات او محال است و از قبيل طاق شمردن عدد چهار است ، و قول به امكان رؤيت خدا با اين آيه كه مىفرمايد : «
لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ
» منافات دارد .
محال بر دو قسم است : محال ذاتى و محال عادى ، محال ذاتى مانند