معنى دارد . چون كثرت علم از طرفى مايهء غرور است و از طرفى احاطه به اسرار گيج كن عالم هستى و از هر دو نظر موجب خطر است براى كسانى كه نتوانند مسائل و رموز هستى را درست تحليل و تجزيه كنند اين است كه مى فرمايد در اين موارد قدرت غير متناهى حق را در نظر بگيريد تا هم غرور شما را بكاهد و هم شما را به هر گونه از اسرار هستى بياگاهد . براى تدارك دست درازى به حرام ، دو علاج بيان كرده است :
1 - توبه 2 - برگشت و مراجعه ، زيرا تناول حرام بر دو قسم است : اول حرامى كه تنها حق الهى است و به كسى تعلق ندارد يا آنكه اگر هم تعلق دارد قابل تدارك نيست مثل اينكه مال مجهول المالكى را خورده و از پرداخت آن هم عاجز است ، در اينجا همان توبه و ندامت كافى است . دوم آنكه مال حرامى به دست آورده و مىتواند آن را به ذى حق برساند ، در اين صورت بايد به او مراجعه كند و بپردازد يا برائت از او بگيرد و اين هم خود بر اثر توبه و پشيمانى است ، بنا بر اين توبه در هر دو وجود دارد ولى در دوم اصل توبه جنبه مقدمه دارد . نگهدارى و حفظ حديث پايهء بقاى دين و مذهب و وسيلهء حفظ و نگهدارى قرآن مجيد است ، زيرا قرآن بدون شرح و توضيحى كه در اخبار معصومين دارد براى فهم عموم مردم و اطلاع آنها از حقايق مندرجه در آن كافى نيست ، و خود پيغمبر اسلام هم در حديث معروف و مشهور بلكه قطعى و محقق " ثقلين " اين موضوع را بيان كرده و فرمود : من دو مركز ثقل به جاى خود در ميان شما مىگذارم : كتاب خدا و عترت خودم ، تا شما به اين هر دو بچسبيد گمراه نشويد ، و اين دو از هم جدا نشوند تا سر حوض بر من وارد شوند .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 523
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٢٣