( 1 ) فرستاده و كتاب را بر آنها نازل كرده و در آن فرمان داده و غدقن كرده ، فرمان به نماز و روزه داده و رسول خدا ( ص ) را خواب از انجام نماز ربوده ، و خدايش فرموده است : منم كه تو را به خواب اندر كنم و منم كه تو را بيدار مىكنم و هر وقت كه به خواب ماندى چون بيدار شدى نماز بخوان تا امت بدانند كه چون بدين وضع برخوردند بايد چه كنند ، و روزه همچنين است ، من تو را بيمار سازم و من تو را به گردانم ، چون به تو شفا دادم روزه خود را قضا كن .
سپس امام صادق ( ع ) فرمود : همين طور در هر چيز كه تأمل كنى كسى را در تنگناى نبينى و كسى را نيابى جز آنكه خدا بر او حجت دارد و خدا در او خواستى دارد و نمىگويم كه بشر هر چه خواهد تواند كرد . سپس فرمود : به راستى خدا هم رهنمائى كند و هم گمراهى فراهم سازد ، فرمود دستور ندارند جز كمتر از آنچه توانند ، هر چه به مردم امر شده در خور طاقت و توان آنها است ، هر چه را نتوانند از آنها برداشته است ولى مردمند كه بىخيرند و بىسعادت .
سپس اين آيه را تلاوت كرد ( 92 سوره توبه ) : « بر ناتوانان و بر بيماران و بر كسانى كه هزينه سفر ندارند باكى نيست » جهاد را از آنها برداشت ، « بر خوش كرداران راه سخنى نيست ، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است و باز هم باكى نيست بر كسانى كه چون نزد تو آيند تا آنها را بسيج كنى و وسائل جهاد به آنها بدهى » ( بگوئى بودجه نيست و با چشم گريان برگردند ) فرمود : از آنان هم جهاد را برداشت زيرا هزينه نداشتند .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 473
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٧٣