حق در آن است و آن را نداند جز عالم ( امام ) يا كسى كه عالم آن را به وى آموخته باشد .
( 1 ) 11 - مردى به امام صادق ( ع ) عرض كرد : قربانت ، خدا بندگان را به گناه واداشته ؟ فرمود : خدا عادلتر از آن است كه آنها را به گناه وادارد و سپس بر آن عذابشان كند ، راوى به آن حضرت گفت : قربانت ، خدا كار را يكباره به بندگان واهشته ، فرمود : اگر كار را به آنها واگذاشته بود كه با دستور و امر و نهى آنها را محصور نمىكرد ، گفت : قربانت ، ميان اين دو مرحلهاى است ؟ فرمود :
وسيعتر از ما بين آسمان و زمين .
( 2 ) 12 - احمد بن محمد بن ابى نصر گويد : به امام رضا ( ع ) گفتم : بعضى از همكيشان ما معتقد به جبراند و برخى معتقد به استطاعت ، فرمود : بنويس : بسم الله الرحمن الرحيم ، على بن الحسين فرمود : خداى عز و جل فرمايد :
اى پسر آدم ، به خواست من تو هستى كه خواهى و به نيروى اعطائى من واجبات مرا مىپردازى و به نعمت دريافتى از من بر گناهانم توانائى كنى ، من تو را بينا و شنوا ساختم ، هر چه خوشى بينى از طرف خدا است و هر چه بدى بينى از طرف خودت است و اين براى آن است كه من از خودت به كارهاى نيكت علاقمندتر و شايسته ترم و تو از من به كارهاى بدت علاقمندترى ، من از هر چه كنم مسئول نباشم ( چون مسئوليت در بدى و خلاف حكمت است و
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 455
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٥٥