( 1 ) 15 - امام رضا ( ع ) مىفرمود : خدا هرگز پيغمبرى را مبعوث نكرده مگر با حكم حرمت مى و با اقرار به بداء براى خدا .
( 2 ) 16 - معلى بن محمد گويد : از عالم ( امام ) سؤال شد كه :
خدا چطور داند ؟ فرمود : بداند و بخواهد و اراده كند و مقدر سازد و حكم صادر كند و اجراء كند ، اجراء كند آنچه را حكم صادر كرده و حكم صادر كند نسبت به آنچه تقدير كرده و اندازه گرفته و تقدير كند آنچه را اراده كرده ، از علم او مشيت خيزد و از مشيت او اراده آيد و از ارادهاش تقدير زايد و از تقديرش حكم بر آيد و به حكم اجراء پديد شود . علم بر مشيت مقدم است و مشيت در درجه دوم است و اراده سوم و تقدير بر قضاى مقرون به امضاء و اجراء واقع شود ، براى خداى تبارك و تعالى بداء باشد در آنچه بداند به اين طريق كه كى خواهد و در چه شرائطى اراده كند براى تقدير اشياء و چون قضا به مرحله امضا و اجراء رسيد ، ديگر بداء نيست ، علم به هر معلومى پيش از بودن او است و خواست هر چه پديد شود پيش از وجود او در خارج محقق است و اراده پيش از برپا شدن مراد است و تقدير و اندازه براى اين معلومات پيش از آن است كه تفصيل داده شوند و به هم پيوندند در وجود مشخص و وقت معين ، قضاى مجرد شده كردارهاى قطعى خدا هستند كه تحقق و تجسم در خارج يافتهاند و بوسيله حواس درك شوند از آنچه رنگ و بو دارد و در كيل و وزن در آيد و آنچه بجنبد و بخرامد از انسان و جن و پرنده و درنده و محسوسات ديگر .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 429
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٢٩