( امام دهم ) نوشتم : اى آقايم ، خدا مرا قربانت كند ، براى ما روايت شده است كه خدا در محلى است و در محلى نيست ، بر عرش استوار است و هر شب نيمه دوم از شب به آسمان اول نزديك به ما فرود مىآيد ، و روايت شده كه در شب عرفة پائين مىآيد و سپس به جاى خود بر مىگردد و يكى از پيروان شما در اين باره گفته است :
اگر خدا در جايى هست و در جايى نيست بناچار هوا به او برخورد و او را فرا گيرد ، زيرا هوا جسم رفيق و بخارى است و بر هر چيزى به اندازهاش احاطه كند ، در اين فرض چگونه هوا به خدا جل ثنائه احاطه كند و او را فرا گيرد ؟
در پاسخ نگارش فرمود : اين را خودش مىداند و او است كه بهتر اندازه مىگيرد ، بدان كه وقتى خدا در آسمان اول است در عين حال هم بر عرش است ، همه چيز در برابر خدا يكى است از نظر علم و قدرت و تسلط و احاطه او به همه چيز .
در تفسير قول خداوند : « ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ
»
( 1 ) 5 - امام صادق ( ع ) در تفسير اين آيه ( 7 سوره 58 ) :
« راز گوئى ميان سه كس نباشد جز اينكه خدا چهارمين آنها است و نه ميان پنج كس جز اينكه خدا ششمين آنها است » فرمود : خدا يگانه است ، يكتا حقيقت و جدا از خلق خود ، خويش را چنين معرفى كرده و او به هر چيز احاطه دارد بطور زير نظر داشتن و فراگرفتن و توانش بر آن ، هموزن ذرهاى در آسمانها و زمين از علم او بر كنار نيست و نه