در آن راه يابد يا رنگ به رنگ شود يا ژست و وصف خود را عوض كند و يا از فزونى به كاهش گرايد و يا از كاستى به فزونى ، همان پروردگار جهانيان است كه از ازل تا ابد به يك حال است ، او است اول پيش از هر چيز ، او است آخر همه چنانچه هميشه بوده است ، اوصاف و نمايشات او مختلف نگردد چنان كه از ديگران ، مثلا انسان يك بار خاك باشد و يك بار گوشت و خون و يك بار استخوان پوسيده و خاكسترى و مثلا خرماى نارس يك بار كرف است و يك بار غوره و يك بار رطب شيرين و تر و يك بار خرماى خشك .
( 1 ) 6 - ميمون البان گويد : من از امام صادق ( ع ) در جواب سؤال از معنى اول و آخر شنيدم كه فرمود : اول يعنى آغازى كه پيش از او آغازى نبوده و نخستى بر او پيشى نجسته و آخرى است كه نهايت ندارد چنانچه از اين كلمه در وصف مخلوق فهم شود ولى قديم است و اول است و آخر ، هميشه بوده و هميشه خواهد بود ، او را نه آغازى است و نه انجامى ، پديدش بر او واقع نشود و از حالى به حالى نگردد ، آفريننده هر چيزى است .
( 2 ) 7 - ابو هاشم جعفرى گويد : من خدمت امام ابو جعفر دوم بودم ، مردى از او پرسشى كرد ، گفت : به من بگو كه پروردگار تبارك و تعالى اسماء و صفاتى دارد در قرآنش و اسماء و صفاتش همان خود او هستند ؟ امام فرمود : اين سخن دو وجه دارد : اگر
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 335
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٣٥