( 1 ) منشى ، بديع ، رفيع ، جليل ، كريم ، رازق ، زندهكننده ، ميراننده ، مبعوث كن و وارث جهان ، اين اسماء و اسماء حسناى ديگر تا سيصد و شصت اسم تمام شود همه منسوب به اين سه هستند و اين سه اسم اركانند و آن اسم مكنون مخزون بوسيلهء اين سه اسم ظاهر مخفى شده است و اين است تفسير گفته خدا ( 110 سوره 17 ) :
« بگو بخوانيد خدا را يا بخوانيد رحمان را ، هر كدام را بخوانيد براى او اسماء حسنى وجود دارد » .
( 2 ) 2 - ابن سنان گويد : از امام رضا ( ع ) پرسيدم : آيا خداى عز و جل به ذات خود عارف بود ، پيش از آنكه خلق را بيافريند ؟
فرمود : آرى ، گفتم : آن را مىديد و مىشنيد ؟ فرمود : نيازى بدان نداشت ، چون نه از آن پرسشى داشت و نه خواهشى ، او خودش بود و خودش او بود ، نيروى او نفوذ داشت و نيازى نداشت كه خود را نام برد ، ولى او نامهائى براى ديگران بر خود نهاد و برگزيد تا او را بدانها بخوانند ، زيرا اگر او را به نام نخوانند شناخته نگردد ، اول نامى كه براى خود برگزيد ، على و عظيم است ، زيرا او برتر از همه چيز است ، معنايش الله است و نامش على و عظيم است آن اول نامهاى او است كه فراز است بر هر چيزى .
( 3 ) 3 - محمد بن سنان گويد : از آن حضرت ( ع ) پرسيدم از اسم ( خدا ) كه چيست ؟ فرمود : صفتى است كه بدان وصف شود .
( 4 ) 4 - امام صادق ( ع ) فرمود : نام خدا جز ذات خدا است ، بر
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 327
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٢٧