باره ذات او سخن نكنيد ، زيرا گفتگو در باره خدا جز سرگردانى سخنگو نيفزايد . در روايت ديگر از حريز است كه : در بارهء هر چيزى سخن گوئيد و در بارهء ذات خدا سخن نگوئيد .
( 1 ) 2 - امام صادق ( ع ) فرمود : به راستى خداى عز و جل مى فرمايد ( 43 سوره 53 ) : « و به راستى به درگاه پروردگارت كار تمام است » هر گاه سخن به خدا رسد دم ببنديد .
( 2 ) 3 - محمد بن مسلم گويد : امام صادق ( ع ) فرمود : اى محمد ، مردم هميشه پريشان و نفهميده سخن گويند تا رشتهء سخن را به خدا كشانند چون شما آن را شنيديد بگوئيد : نيست شايستهء پرستش جز خداى يگانهاى كه بمانندش چيزى نيست .
( 3 ) 4 - ابى عبيدهء حذاء گويد : امام باقر ( ع ) فرمود :
اى زياد ، مبادا گرد خصومت و ستيزه بگردى كه شك آرد و عمل را بىاجر كند و صاحب خود را نابود سازد و بسا سخنى گويد كه از او گذشت نشود ، به راستى داستان اين است كه در روزگار گذشته مردمى بودند كه دانستند آنچه بر آن گمارده بودند وانهادند و دنبال دانستن چيزى رفتند كه از آن معاف بودند تا رشته سخن را به خدا رسانيدند و سرگردان شدند ، و گيج شدند تا آنجا
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 271
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٧١