حديث 30 -
از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه در بارهء آيهء
فَمَا اسْتَكانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما يَتَضَرَّعُونَ
« 1 » [ نسبت به پروردگارشان فروتنى نكردند و به زارى در نيامدند ] . فرمود :
تضرّع : [ در اينجا ] برداشتن دستها به دعاست .
و از امام كاظم عليه السّلام روايت شده است كه فرمود :
تبتّل : اين است كه كفّ دو دستت را به دعا بردارى .
ابتهال : اين است كه دستها را بگسترانى و پيش رو بدارى .
رغبة : اين است كه رو به قبله بايستى و كف دستها را مقابل صورتت به جانب آسمان بگيرى .
رهبة : اين است كه كف دو دستت را بگيرى و به جانب صورت بلند كنى .
و تضرّع : اين است كه دو انگشتت را حركت دهى و با آنها اشاره نمايى .
توضيح : مرحوم شيخ صدوق رضوان اللَّه تعالى عليه نقل مىكند :
بصبصة : اين است كه دو انگشت سبّابهات را به جانب آسمان بردارى ، حركت دهى و دعا كنى .
الحديث الحادى و الثلاثون -
و بالاسناد المقدم - إلى ابن بابويه قال : حدثنا أحمد بن محمّد المكتب قال : حدّثنا أحمد بن محمد بن الورّاق قال : حدّثني بشر بن سعيد بن قولويه المعدّل بالرافقة قال : حدّثنا عبد الجبار بن كثير التميمي ، قال :
سمعت محمّد بن حرب الهلالي أمير المدينة يقول : سألت جعفر بن محمّد عليه السّلام فقلت : يا ابن رسول اللَّه في نفسي مسألة أريد أن أسألك عنها ؟
هامش
( 1 ) مؤمنون / 76 .