باب خصلتهاى دوگانه :
1 - خداى يگانه را به دو خصلت بشناسيد
از امام ششم روايت شده كه فرمود شنيدم از پدرم كه از پدرش نقل ميكرد مردى حضور امير المؤمنين ايستاد و عرضكرد يا امير المؤمنين بچه دليل خداى خود را شناختى فرمود بفسخ عزيمت و شكست همت ، چون كه گاهى همت گماشتم بر امرى و ميان من و مقصودم حاصل شد و تصميم گرفتم و قضاء با تصميم مخالفت كرد ، از اينجا دانستم تدبير بدست ديگرى است ، عرضكرد چگونه نعمت او را شكر كردى ، فرمود نگاه كردم ببلاى او كه از من دور كرد ، و دچار ديگرى نمود از اين جا دانستم كه به من نعمت بخشوده و او را شكر ميكنم ، عرضكرد از چه رو ملاقات وى را دوست دارى فرمود چون ديدم فرشتگان و پيغمبران و انبياء خود را به من ارزانى داشته دانستم كسى كه به اين دين مقدس مرا گرامى داشته هرگز فراموشم نكند پس ملاقات او را دوست داشتم .
2 - پيغمبر فرمود دو كار نيك است كه دوست ندارم احدى در آنها با من شركت كند
يكى وضوى من است كه جزو نماز من محسوبست و ديگرى صدقه من است كه ميخواهم با دست خود بدست سائل گذارم زيرا كه آن در دست خدا قرار ميگيرد .
3 - دو غريب بايد پذيرائى شوند
رسول خدا فرمود : دو غريبند كه بايد آنها را پذيرائى كنيد ، سخن حكيمانهاى كه از سفيه سرزند آن را بپذيريد و سخن سفيهانهاى كه از حكيمى سرزند از آن درگذريد .
4 - وضو را باطل نكند مگر آنچه از دو طرف خارج شود
ابى بصير مرادى گويد از امام ششم پرسيدم از حجامت و قى و هر خونى كه روان گردد فرمود وضو ندارد همانا وضو از آنى بايد كه از دو طرف اسفل كه بعنايت الهى است خارج مىشود . مصنف كتاب ادام اللَّه عزه گويد مقصود بول و غايط و باد و منى است .